Σὲ ἀνώμαλη προσγείωση ὑποχρεώθηκε ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν πανωλεθρία γιὰ τὸ χρέος στὶς Βρυξέλλες, τὴν ὁποία ἐμφάνισε ἀρχικὰ ὡς μεγάλη ἐπιτυχία∙ οἱ ἔγκυροι παρατηρητὲς παραδέχονται πλέον, ὅτι δὲν εἶναι ἁπλῶς θέμα ἀντικανότητος στὶς διαπραγματεύσεις καὶ παντελοῦς ἀγνοίας τῶν εὐρωπαϊκῶν συνθηκῶν διαβουλεύσεως, ἀλλὰ ἐλλείψεως στοιχειώδους λογικῆς. Δὲν διαβάζουν τὰ κείμενα ποὺ ὑπογράφουν, οὔτε ἀκοῦνε τοὺς ἔμπειρους κρατικοὺς ὑπαλλήλους, ἂν καὶ τοὺς περισσότερους τοὺς ἔχουνε θέσει στὸ περιθώριο∙ ἡ ἀπόφαση τοῦ Γιούρογκρουπ εἶναι σαφέστατη, πρῶτον λήψη προσθέτων μέτρων καὶ μετὰ κάτι ψιλὰ γιὰ τὸ χρέος, δηλαδὴ οὔτε ἐλαχιστομόριο τῶν ὅσων εἶχαν συμφωνηθεῖ τὸ 2012 ἀπ’ τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ. Οἱ Εὐρωπαῖοι τοὺς εἰρωνεύονται ἀπροκάλυπτα καὶ ἐγκρίνουν μόνο τόση προστασία, ὅση χρειάζεται γιὰ μὴν χρεωκοπήσουμε, «τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμένων ἡμεῖς ἄδομεν…»