Οἱ Ἀθηναῖοι ἔφεραν τὸ μεγαλύτερο βάρος τοῦ πολέμου κατὰ τῶν Περσῶν, καθὼς ἐγκατέλειψαν τὴν πόλη τους καὶ κατέφυγαν στὴν Σαλαμῖνα∙ εἶχαν πλήρη συναίσθηση ὅτι ἀγωνίζονταν γιὰ τὴν ἐλευθερία τὴν δική τους καὶ ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ. «Καίτοι πῶς ἂν ἐκείνων ἀμείνους ἢ μᾶλλον φιλέλληνες ὄντες ἐπιδειχθεῖεν»∙ καὶ πῶς καλύτερους ἀπὸ ἐκείνους ἢ περισσότερο φιλέλληνες ἄνδρες μποροῦν νὰ βρεθοῦν. «Οἵτινες ἔτλησαν ἐπιδεῖν, ὥστε μὴ τοῖς λοιποῖς αἴτιοι γενέσθαι τῆς δουλείας»∙ οἱ ὁποῖοι δὲν ἀνέχθηκαν νὰ δοῦν, ὥστε νὰ μὴ γίνουν οὔτε τῶν ὑπολοίπων Ἑλλήνων αἴτιοι γιὰ τὴν δουλεία τους. «Ἐρήμην μὲν τὴν πόλιν γενομένην, τὴν δὲ χώραν πορθουμένην, ἱερὰ δὲ συλώμενα καὶ νεὼς ἐμπιπροαμένους»∙ μὲ ἔρημη τὴν πόλη, τὴν χώρα κατακτημένη, τὰ ἱερὰ ἀπογυμνωμένα καὶ τοὺς ναοὺς πυρπολημένους. «Ἅπαντα δὲ τὸν πόλεμον περὶ τὴν πατρίδα τὴν αὑτῶν γιγνόμενον;» καὶ ὁλόκληρο τὸν πόλεμο νὰ διεξάγεται γύρω ἀπ’ τὴν πατρίδα τους;