Ἡ ὑποχώρηση τῶν Ἀθηναίων στὶς πιέσεις τῶν Σπαρτιατῶν γιὰ τὴν ἡγεσία τῶν στρατευμάτων στοὺς Μηδικοὺς πολέμους εἶχε συζητηθεῖ πολὺ μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων∙ οἱ Ἀθηναῖοι εἶχαν ὑποστεῖ τὴν χειρότερη καταστροφή, μὲ τὴν ἐγκατάλειψη τῆς πόλεώς των, ἀλλὰ καὶ εἶχαν νικήσει τοὺς Πέρσες στὸν Μαραθῶνα μόνοι τους δέκα χρόνια πρίν. «Πῶς δ’ οὐκ ἂν δεινὰ πάθοιμεν;» καὶ πῶς δὲν θὰ πάθουμε οἱ Ἕλληνες συμφορές; «Εἰ τῶν κακῶν πλεῖστον μέρος μετασχόντων ἐν ταῖς τιμαῖς ἔλλατον ἔχειν ἀξιωθεῖμεν;» ἐὰν στὰ κακὰ συμμετέχουμε κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος, ἐνῶ στὶς τιμὲς ἀξιωθοῦμεν μὲ τὸ μικρότερο; «Καὶ τότε προταχθέντες ὑπὲρ ἁπάντων νῦν ἑτέροις ἀκαλουθεῖν ἀναγκασθεῖμεν;» καὶ τότε μέν, ἐννοεῖ τὴν μάχη τοῦ Μαραθῶνος, προτάξαμε τὰ στήθη μας ὑπὲρ ὅλων τῶν Ἑλλήνων, τώρα ἀναγκασθήκαμε ἀκαλουθεῖν ἄλλους; Ἦταν δικαιολογημένα τὰ παράπονα τῶν συμπατριωτῶν του, ὅπως τὰ περιγράφει ὁ Ἰσοκράτης, θυμίζοντας ὅτι καὶ πάλι ἀκολουθοῦσαν τοὺς Σπαρτιάτες.