Τὰ συνεχιζόμενα φαινόμενα ἀπροκλήτου βίας ἀπ’ τοὺς λεγόμενους ἀναρχικοὺς καὶ ἡ ἀνοχὴ τῆς Ἀστυνομίας ἀπέναντί τους θεωρεῖται ἀπ’ τοὺς πολιτικοὺς παρατηρητὲς ὡς μεθοδευμένη ἄνωθεν, γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς ἀνασφαλείας καὶ φοβίας στὸν κόσμο∙ στόχος τους δὲν εἶναι μόνο ὁ μέσος πολίτης, γιὰ νὰ κλεισθεῖ στὸ σπίτι του, ἀλλὰ καὶ ὅσα κομματικὰ στελέχη ἔχουν διαφοροποιηθεῖ, δηλαδὴ ὅλα πλέον, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει κομματικὴ ὀργάνωση. Οἱ ἐντολὲς τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας εἶναι σαφεῖς πρὸς τοὺς ἀστυνομικοὺς, ὅπως καταγγέλλεται ἀπ’ τὰ συνδικαλιστικά τους ὄργανα, «νὰ παρεμβαίνετε κατόπιν ἑορτῆς»∙ φαίνεται ὅμως ὅτι ἀποβλέπουν καὶ στοὺς βουλευτές της ποὺ διαφοροποιοῦνται, γιὰ νὰ τοὺς ἐκθέσουν στὰ κομματικά τους στελέχη, ἔστω κι ἂν τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τὸ ἀντίθετο. Παραμένει ἡ κοινωνία μας ἕρμαιο τοῦ παρακράτους.