Ἡ πολιτικὴ ἀνασφάλεια τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τὸ ὀλίγον τοῦ νοός του εἶναι τὰ κύρια προβλήματα τῆς χώρας αὐτὲς τὶς μέρες∙ ἀμόρφωτος καὶ ἄσχετος μὲ τὴν μελέτη ἀδυνατεῖ νὰ προσεγγίσει ἔστω, ὄχι μόνο τὴν ρέουσα ραγδαίως διεθνῆ συγκυρία καὶ τὰ προβλήματα τῆς χώρας, παρὰ τὴν διετῆ παραμονή του στὴν ἐξουσία, ἀλλὰ οὔτε κἂν τὰ ἐσωτερικὰ τοῦ κόμματός του∙ ἡ λογική του παραμένει προσηλωμένη στὰ μαθητικὰ συμβούλια, ἀπ’ ὅπου τὸν ἔφερε τὸ κύμα στὴν κορυφή, χωρὶς καθόλου νὰ τὸ καταλάβει καὶ μόλις βρέθηκε στὰ δύσκολα βωλοδέρνει. Στὸ Μέγαρο Μαξίμου συγκρούονται δύο τάσεις, ὅπως κυκλοφορεῖ εὐρύτατα, ἐκείνη τῶν σκληρῶν, νὰ συνεχίσουν τὶς καθυστερήσεις κι ὅπου βγεῖ∙ ἡ ἄλλη τῶν διαλλακτικῶν, μὲ εἰσήγηση τὴν ἄμεση προσφυγὴ στὶς κάλπες γιὰ νὰ περισώσουν ὅ,τι ἀπομένει. Λέγεται ὅτι ἡ πλάστιγγα γέρνει πρὸς τὴν δεύτερη ἄποψη, ἀλλὰ τίποτε δὲν εἶναι βέβαιο. Ἐκκρεμεῖ καὶ ἡ λογοδοσία…