Τὶς συνέπειες τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας στὶς ἑλληνικὲς πόλεις καὶ τὴν ὑποταγὴ στοὺς Πέρσες, μὲ τὴν ἀνταλκίδειον εἰρήνην, καταγγέλλει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικόν» του∙ οἱ Ἕλληνες εἶχαν ἀγανακτήσει μὲ τὴν κατάσταση, ἀλλὰ ὁ βαθμὸς ἀντιστάσεως διέφερε ἀπὸ πόλη σὲ πόλη, διότι δὲν ἦταν εὔκολη ἀπὸ ὅλους ἡ ἀνάκτηση τῆς ἐλευθέρας πολιτικῆς πρακτικῆς, μετὰ τὴν ἔκπτωσή τους στὴν ἀπραγμοσύνη. «Πλείους δὲ πόλεις αἰχμάλωτοι γεγόνασιν ἢ πρὶν τὴν εἰρήνην ἡμᾶς ποιήσασθαι»∙ περισσότερες δὲ πόλεις ἔγιναν αἰχμάλωτες τῶν Περσῶν, πρὶν φέρετε τὴν εἰρήνη σὲ ἐμᾶς. «Διὰ δὲ τὴν πυκνότητα τῶν μεταβολῶν ἀθυμοτέρως διάγουσιν οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες τῶν ταῖς φυγαῖς ἐζημιουμένων»∙ καὶ γιὰ τὴν συχνότητα τῶν πολιτικῶν μεταβολῶν οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων ἔχουν κουρασθεῖ περισσότερο ἀπὸ ὅσους τιμωρήθηκαν διότι διέφυγαν σὲ ἄλλες πόλεις. Οἱ ἐξεγέρσεις στὶς πόλεις κατὰ τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας ἦταν συχνὲς καὶ αἱματηρές, ἂν καὶ λίγες μόνο ἐπιτύγχαναν.