Ἡ σύγκριση τῆς ταπεινώσεως τῶν Περσῶν, μετὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους καὶ τὴν Καλλίειο μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη καὶ τὴν ἐπάνοδό τους ὡς ἐπικυριάρχων στὰ ἑλληνικὰ πράγματα, ἦταν καταλυτικὴ ὑπὲρ τῆς ἀθηναϊκῆς ἡγεμονίας∙ ὁ μεγάλος βασιλεὺς κατέστη, γιὰ πρώτη φορά, ὁ ρυθμιστὴς τῶν προβλημάτων τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου καὶ κύριος τῶν πόλεών του στὴν Μικρὰ Ἀσία. «Καὶ διακοσίαις καὶ χιλίαις ναυσὶ περιπλέοντας εἰς τοσαύτην ταπεινότητα κατεστήσαμεν»∙ καὶ ἐνῶ ἐξεστράτευσε τὸ 480 π.Χ. μὲ χίλια καὶ διακόσια πλοῖα σὲ τόση ταπεινότητα τοὺς καταντήσαμε. «Ὥστε μακρὸν πλοῖον ἐπὶ τάδε Φασήλιδος μὴν καθέλκειν»∙ ὥστε μεγαλο πλοῖο δυτικὰ τῆς Φασήλιδος ἀκτῆς, ἀνατολικὰ τῆς Ἀττάλειας, νὰ μὴν πλέει. «Ἀλλὰ ἡσυχίαν ἄγειν καὶ τοὺς καιροὺς περιμένειν, ἀλλὰ μὴ τῇ παρούσῃ δυνάμει πιστεύειν»∙ παρὰ νὰ ἡσυχάζει καὶ νὰ ἀναμένει ἄλλους καιρούς, ἀλλὰ νὰ μὴν πιστεύει πλέον στὶς δυνάμεις του. Οἱ Σπαρτιάτες ἔφεραν τὴν πλήρη ὑποταγή.