Τὴν κατάσταση δουλείας τῶν ἑλληνικῶν πόλεων πρὸς τὸν μεγάλο βασιλέα περιγράφει ὁ Ἰσοκράτης, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης∙ ἑκατὸ χρόνια περίπου μετὰ τοὺς νικηφόρους Μηδικοὺς πολέμους, οἱ Σπαρτάτες, ἡγεμόνες τότε τῶν Ἑλλήνων, τὰ παρέδωσαν ὅλα στοὺς Πέρσες. «Οὐ καὶ τοῦ πολέμου κύριος ἐγίνετο, καὶ τὴν εἰρήνην ἐπρυτάνευσε, καὶ τῶν παρόντων πραγμάτων ἐπιστάτης καθέστηκεν;» δὲν ἔγινε κύριος τοῦ πολέμου, ἀφοῦ μὲ τὰ χρήματά του νίκησαν οἱ Πελοποννήσιοι, καὶ ἐπέβαλε τοὺς ὅρους τῆς εἰρήνης, καὶ στὰ παρόντα θέματα κατέστη ἐπιστάτης; «Οὐχ ὡς ἐκεῖνον πλέομεν ὥσπερ πρὸς δεσπότην, ἀλλήλων κατηγορήσοντες;» δὲν ταξειδεύομε πάντα πρὸς ἐκεῖνον ὅπως πρὸς τὸν δεσπότην μας, γιὰ νὰ κατηγορήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον; Ἦταν πλήρης ἡ ὑποταγὴ τῶν Ἑλλήνων, ἐνῶ καὶ οἱ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας εἶχαν ἐπανέλθει ὑπὸ τὴν ἐξουσία τῶν Περσῶν∙ ἡ ἀναστροφὴ θὰ γινόταν μόνο μὲ νέα δύναμη, αὐτὴ τῶν Μακεδόνων.