Τὸ χρυσὸ μετάλλιο τῆς Κατερίνας Στεφανίδη, στὸ ἅλμα ἐπὶ κοντῷ στὴν ἡμερίδα τοῦ Βελιγραδίου, μᾶς πλημμυρίζει μὲ χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση∙ ἡ σεμνὴ Κατερίνα προσφέρει σὲ ὅλους μας τὴν ἱκανοποίηση ὅτι, στὶς μαῦρες μέρες ποὺ ζοῦμε, ὑπάρχουν καὶ Ἑλληνόπουλα ποὺ ἀγωνίζονται καὶ ἐπιτυγχάνουν. Ἡ Βούλα Παπαχρήστου ἦταν ἡ δεύτερη, μὲ τὸ χάλκινο μετάλλιό της στὸ τριπλοῦν στὴν ἴδια ἡμερίδα∙ παρὰ τὴν πενιχρὴ χρηματοδότηση, τὰ νέα παιδιὰ ἀσκούνται καθημερινὰ καὶ προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο γιὰ τὴν βελτίωσή τους. Ὅταν μάλιστα ἔχουν ἀπέναντί τους τοὺς συναθλητές τους ἀπ’ τὶς πλούσιες χῶρες, μὲ περισσεύματα παροχῶν καὶ πόρων, τότε οἱ ἐπιτυχίες τους ἀποκτοῦν μεγαλύτερη ἀξία. Ἀποδεικνύουν ἔτσι τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τους.