Οἱ συνθῆκες τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, ὑπὸ τὴν σπαρτιατικὴν ἡγεμονίαν, ἦταν ἀφόρητες∙ ὅλες ἀνέχθηκαν τὴν ἐγκαθίδρυση ὀλιγαρχικῶν ἢ τυραννικῶν καθεστώτων, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑποχρέωση νὰ συστρατεύονται μὲ τοὺς Λακεδαιμόνιους, ἐναντίον ὅποιων ἔκαναν αὐτοὶ πόλεμον. «Μέγιστον δὲ τῶν κακῶν, ὅταν ὑπὲρ αὐτῆς τῆς δουλείας ἀναγκάζωνται συστρατεύεσθαι»∙ τὸ χείριστο δὲ κακὸ ἦταν, ὅταν ἐξ αὐτῆς τῆς δουλείας ἀναγκάζονταν οἱ πόλεις νὰ συστρατεύονται μὲ τοὺς Σπαρτιάτες. «Καὶ πολεμεῖν τοῖς ἐλευθέροις ἀξιοῦσιν εἶναι, καὶ τοιούτους κινδύνους ὑποφέρειν»∙ καὶ νὰ ἀξιοῦν ἀπὸ αὐτοὺς νὰ πολεμοῦν ἐναντίον τῶν ἐλευθέρων πόλεων, καὶ νὰ ὑπομένουν αὐτοὶ τοὺς κινδύνους. «Ἐν οἷς ἡττηθέντες μὲν παραχρήμα διαφθαρήσονται, κατορθώσαντες δὲ μᾶλλον εἰς τὸν λοιπὸν χρόνον δουλεύουσιν»∙ στοὺς ὁποίους πολέμους ἐὰν μὲν ἡττηθοῦν ἀμέσως καταστρέφονται, ἐὰν δὲ κερδίσουν μᾶλλον γιὰ τὸ μέλλον παραμένουν δοῦλοι. Εἶχαν ὑποχρεωθεῖ οἱ ἰωνικὲς πόλεις ἐκστρατεῦσαι κατὰ τῆς Κύπρου μαζὶ μὲ τοὺς Πέρσες, ὡς σύμμαχους τῶν Σπαρτιατῶν.