Τὸ κουρδικὸ παραμένει τὸ κρίσιμο πρόβλημα στὴν Τουρκία καὶ ὁ πόλεμος τῆς Ἄγκυρας κατὰ τῶν Εὐρωπαίων ἀποβλέπει στὸν ἀποπροσανατολισμὸ τῆς κοινῆς γνώμης ἀπ’ τὰ διαδραματιζόμενα στὰ ἀνατολικά της σύνορα∙ ἡ Οὐάσιγκτον, μὲ τὸν νέο πρόεδρο ἐνισχύει ἀκόμη περισσότερο τοὺς Κούρδους τῆς Συρίας, στὸ αὐτόνομο κράτος τους καὶ γιὰ τὴν κατάληψη τῆς Ράκκας, πρωτευούσης τοῦ χαλιφάτου, ἐνῶ καὶ ὁ Βλαδίμηρος Ποῦτιν δὲν δέχθηκε τὴν πρόταση τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν γιὰ διάλυση τοῦ αὐτονόμου κράτους. Στὶς ἀνατολικὲς ἐπαρχίες ὁ ἐμφύλιος μαίνεται, ἐνῶ στὴν Κωνσταντινούπολη ὁλόκληρες συνοικίες κατοικοῦνται ἀπὸ ἑκατομμύρια Κούρδους μετανάστες∙ ὁ φόβος γιὰ τὸ δημοψήφισμα προέρχεται ἀπὸ δύο κατηγορίες πολιτῶν, ἀπ’ τοὺς Κούρδους κι ἀπ’ τὴν ἐπιχειρηματικὴ τάξη, ἡ ὁποία ὑφίσταται τὴν οἰκονομικὴ κρίση καὶ τὴν κατάρρευση τοῦ τουρισμοῦ. Μετὰ τὴν σύγκρουση μὲ τοὺς Εὐρωπαίους ἄρχισαν ἤδη οἱ ματαιώσεις κρατήσεων ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους∙ ὁ κίνδυνος ἐπιδεινώσεως τῆς κρίσεως ἐπικρέμαται.