Ἡ πρωτόγονη ἐπίθεση κατὰ ἀστυνομικῶν στὸ ἀεροδρόμιο Ὀρλὺ τῶν Παρισίων, μὲ τὸν ἀκαριαῖο θάνατο τοῦ Ἰσλαμιστῆ ἀπὸ ἀστυνομικὰ πυρά, ἔδειξε ὅτι ἡ ἀπειλὴ παραμένει ὁλοζώντανη καὶ μάλιστα ἀπὸ Μουσουλμάνους πρώτης ἢ δεύτερης γενιᾶς στὴν Εὐρώπη∙ τὰ μέτρα ἀσφαλείας ἔχουν πολλαπλασιασθεῖ, ἐνῶ οἱ ἀκραῖες ἐπιθέσεις τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν δὲν θεωροῦνται τυχαῖες. Ἡ ἧττα τοῦ χαλιφάτου σὲ Συρία καὶ Ἰράκ, ὅπως προβλέπεται στὴν Μοσούλη, ἐξωθεῖ τοὺς Τζιχαντιστὲς σὲ ἐπανάληψη τῶν τρομοκρατικῶν ἐπιθέσεών τους στὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἀλλὰ καὶ στὴν Τουρκία, διότι τὴν θεωροῦν πλέον ὡς στενὸ συνεργάτη τῶν ἐχθρῶν τους, ἐνῶ τὴν εἶχαν ὡς κύρια βάση τῶν μαχητικῶν τους ἐπιδρομῶν πρὸς κάθε κατεύθυνση, ὅταν ἄρχισαν τὸν πόλεμό τους∙ οἱ ἀνακατατάξεις αὐτὲς δημιουργοῦν νέες ἰσορροπίες στὴν Συρία καὶ στὸ Ἰράκ. Ἤδη πολλοὶ πρόσφυγες ἐπιστρέφουν στὸ Ἀλέπι καὶ στὶς ἄλλες ἀπελευθερωμένες πόλεις. Σταδιακὰ ἀνακτοῦν τὴν κανονικὴ ζωή τους, ἀλλὰ ἀπαιτεῖται χρόνος.