Ἡ παταγώδης ἀποτυχία τοῦ Ναπολεοντίσκου, σὲ ὅποια πρωτοβουλία ἀναλαμβάνει τὸν τελευταῖο χρόνο, τοῦ ἔχει προκαλέσει ἔντονο ψυλολογικὸ πρόβλημα, ἐπειδὴ διαπιστώνει, ὅτι ὅλες οἱ προσπάθειές του παραπληροφορήσεως πέφτουν στὸ κενό∙ εἶχε πιστέψει πραγματικά, ὅτι εἶναι μεγάλος ἡγέτης καὶ ὅτι ἐλέγχει τὸν λαό, διότι ἔτσι ἑρμήνευε τὴν παροδικὴ ἄνοδό του στὶς ἐκλογές. Ἀλλά, τώρα ἀποφεύγουν κι ὁ ἴδιος καὶ οἱ τοῦ περιβάλλοντός του νὰ τὸ διακηρύσσουν, μᾶλλον τὸ ξέχασαν, ὅταν βλέπουν τὸν καταποντισμό τους σὲ μονοψήφιο ἀριθμὸ στὶς δημοσκοπήσεις καὶ τὶς κάλπες νὰ ἔρχονται μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια∙ οἱ καθυστερήσεις στὴν ἀξιολόγηση εἶχαν σχεδιασθεῖ μὲ δύο ἐπιχειρήματα: πρῶτον, ὅτι μετὰ τὸ Brexit καὶ τὶς ἀμερικανικὲς ἐκλογές, θὰ ἐνισχυόταν ὁ εὐρωσκεπτικισμὸς στὴν Εὐρώπη καὶ ἡ Εὐρωζώνη θὰ ἀντιμετώπιζε σοβαρὰ προβλήματος συνοχῆς τουλάχιστον∙ δεύτερον, παρ’ ὅλο ὅτι εἶχαν ταχθεῖ μὲ τὴν Δημοκρατικὸ ὑποψήφιο, εἶχαν ἐλπίσει σὲ κάποιες ἐπαφές τους μὲ τὸν νέο Ἀμερικανὸ πρόεδρο, ὅτι θὰ τοὺς ὑποστήριζε, μὲ πιέσεις του πρὸς τὸ Βερολίνο καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο. Ἀπογοητεύθηκαν πλήρως σὲ ἀμφότερα, ὁπότε τὰ ἔβαψαν μαῦρα στὸ Μέγαρο Μαξίμου καὶ βρῆκαν μοναδικὴ διέξοδο τὸν γραφικὸ γερᾶκο τῆς Βουλῆς∙ ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τοὺς ἔδωσε βῆμα στὴν ὑποτακτική τους διαπλοκή, χωρὶς ὅμως ἀντίκρυσμα στὸν κόσμο, οὔτε κἂν τὸ κατέγραψε.

Ἡ ἀπομόνωση στὴν Εὐρώπη ἀνταγωνίζεται ἐκείνη στὴν Ἑλλάδα∙ μὲ καμμία πολιτικὴ δύναμη δὲν ἔχουν οὔτε κἂν ἐπαφή, διότι θεωρεῖται ὡς ἀποδιοπομπαῖος τράγος ὁ Ναπολεοντίσκος καὶ τὸν ἔχουν θέσει κανονικὰ στὸ περιθώριο. Ἀποτελεῖ κοινὴ πεποίθηση ὅλων τῶν ἑταίρων ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς πλέον κι ὄχι πλέον οἱ ὑπουργοί του δὲν πληροῖ καμμία δέσμευσή του, ἑπομένως εἶναι περιττὸ τὸ νὰ συζητοῦν μαζί του∙ ἀπόδειξη αὐτοῦ εἶναι ἡ ἄρνηση ὅλων τῶν ἄλλων ἀρχηγῶν καὶ τῶν προέδρων τῆς Εὐρώπης καὶ τῶν Ἐπιτρόπων νὰ συναντηθοῦν μὲ αὐτὸν στὸ τελευταῖο Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο, ἐνῶ καὶ στὴν Ρώμη ἐπισκέφθηκε τὸν πάπα, ἀλλὰ δὲν συνάντησε κατόπιν κανέναν τῆς κυβερνήσεως∙ ἄλλωστε καὶ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ τὴν συνάντησε στὰ ὄρθια στοὺς διαδρόμους, ὅπου περίμενε ὑπομονητικά, διότι δὲν εἶχε τίποτε ἄλλο νὰ κάνει… Στὸ ἐσωτερικό, ἐκτὸς τοῦ γεράκου, κανέας ἄλλος δὲν ἔχει ἐπαφὴ μαζί του, ἐνῶ καὶ οἱ συνδικαλιστικὲς ὀργανώσεις, πάντοτε στὰ χέρια τῆς ἀριστερᾶς, στρέφονται ἐναντίον του, μᾶλλον γιὰ νὰ σώσουν τὰ προεδρεῖα τους τὴν θεσούλα τους. Ἔτσι ἡ ΓΣΕΕ ἀποκάλυψε ὅτι ἡ πραγματικὴ ἀνεργία ἀνέρχεται στο 30% καὶ ὅτι εἶναι πλαστὰ τὰ στοιχεῖα τῆς ΕΛΣΤΑΤ, ἐνῶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο οἱ ἐργατικὲς ὀργανώσεις πρωτοστατοῦν στὶς μαχητικὲς ἀποδοκιμασίες τῶν κυβερνητικῶν παραγόντων∙ κανένα πολιτικὸ κόμμα δὲν θέλει οὔτε κἂν ἐπαφὴ μὲ ΣΥΡΙΖΑ, διότι φοβᾶται τὸν ἀντίκτυπο στὴν κοινὴ γνώμη.

Ἡ ἀπονέκρωση τῆς ἀγορᾶς μετατρέπεται πλέον σὲ καταλύτη τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων∙ τὰ στοιχεῖα γιὰ δημοσιονομικὸ πλεόνασμα ἀποδεκνύονται χαλκευμένα, διότι πρόκειται γιὰ ἀπόδειξη ἑτεροβαροῦς ἀσκήσεως οἰκονομικῆς πολιτικῆς. Τὸ κράτος ἔχει διττὸ οἰκονομικὸ ρόλο, πρῶτον, διασφαλίζει τὴν ὁμαλὴ λειτουργία τῆς οἰκονομίας, μὲ τὴν διευκόλυνση τῆς λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῶν ὑποχρεώσεών του ἀπέναντί της∙ δεύτερον, τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν χωρὶς ἐπιπτώσεις στὸν πρῶτο ρόλο, ἐκτὸς ἀπὸ περιπτώσεις ἐκτάκτου ἐθνικῆς ἀνάγκης, τὴν ἀπρόσκοπτη πρὸς τὴν πορεία τῆς οἰκονομίας εἴσπραξη τῶν ἀναγκαίων γιὰ τὴν λειτουργία του πόρων. Ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ἔχει ἀγνοήσει πλήρως τὸν πρῶτο ρόλο, ἢ μᾶλλον ἔχει κάνει τὰ πάντα γιὰ τὴν παρεμπόδιση τῆς λειτουργίας του καὶ ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο μὲ τὴν εἴσπραξη τῶν φόρων, τοὺς ὁποίους δαπανᾶ στὴν ἐξυπηρέτηση τῶν ἡμετέρων∙ ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ ραγδαία ἐπιδείνωση τῆς ὑφέσεως, ἡ αὔξηση τῆς ἀνεργίας καὶ ἡ πλήρης κοινωνικὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀλλὰ αὐτὰ ἔχουν τὰ ὅριά τους∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν πιστέψει πλέον ἀκραδάντως ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος τοὺς κοροϊδεύει ἀσύστολα καὶ ὅτι ἐπιβεβαιώνονται οἱ πληροφορίες τους ὅτι παίζει ἄλλα παιχνίδια μὲ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, ὁπότε τὸν ἔχουν θέσει στὸ περιθώριο. Στὸ ἐσωτερικό, δὲν ἀσχολεῖται κανεὶς μαζί του, διότι θεωρεῖται χαμένος, ὅποιος τὸν σκέπτεται κἄν.

Ὁ ἀντίκτυπος τῆς διαλύσεως τοῦ κομματικοῦ του μηχανισμοῦ ἀποβαίνει ὁ χειρότερος ἐφιάλτης τοῦ Μεγάρου Μαξίμου∙ στὴν Κουμουνδούρου δὲν πατᾶνε ἀπὸ καιρὸ οὔτε οἱ ἔμμισθοι ὑπάλληλοί της, διότι, τὸ ἐπαναλαμβάνουμε, ἔχουν νὰ πληρωθοῦν μῆνες καὶ σκέπτονται τὶς οἰκογένειές τους, τρέχουν καὶ δὲν προλαβαίνουν τὰ τρέχοντα ἔξοδα∙ στὶς τοπικὲς ὀργανώσεις εἶναι ἀκόμη χειρότερα, σχεδὸν καμμία δὲν εἶναι ἀνοικτὴ πλέον, ἐνῶ οἱ περισσότερες εἶναι μὲ τὸ ρεῦμα, τὸ τηλέφωνο καὶ τὸ νερὸ κομμένο, ὡς ἀπλήρωτα. Ὅσες προσπάθειες ἔγιναν γιὰ κάποια, ἔστω καὶ τυπικὴ κινητοποίηση, κατὰ τὶς ἐπισκέψεις τοῦ πρωθυπουργοῦ στὴν ἐπαρχία, ἔπεσαν στὸ κενό, κανεὶς δὲν ἐμφανίσθηκε, οὔτε οἱ ἔμμισθοι τῶν κομματικῶν γραφείων, ἐνῶ καὶ ὅσοι ἐπιστρατεύονται ἀπ’ τὴν πρωτεύουσα διαρρέουν στὸν δρόμο∙ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι νὰ μένουν μόνο οἱ ἀστυνομικοὶ καὶ νὰ τὶς τρῶνε ἀπ’ τοὺς διαδηλωτές, «ἐμεῖς τὶς τρῶμε πάντα», ἐξομολογοῦνται στὸν κύκλο τους, ἀλλὰ πόσο θὰ ἀντέξουν… Οἱ συγκρούσεις ὅμως στὴν κυβέρνηση ἔχουν ἀντανάκλαση στοὺς ἐλαχίστους κομματικοὺς ποὺ ἔχουν ἀπομείνει καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐκτὸς Κουμουνδρούρου, ὅπως οἱ 53∙ βλέπουν ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιδιώκει νὰ θυσιάσει τὸν «ἀρχηγό» τους, ὅπως ἐμφανίζεται τουλάχιστον καὶ ἀναδιοργανώνονται. Ἴσως ἀποδειχθεῖ ὅτι ἔχουν περισσότερες δυνατότητες ἀπ’ τὴν κυβέρνηση, ἀνεξαρτήτως τῆς ποιότητος τῶν ἀνθρώπων τους∙ διαθέτουν πάντως κάποιους ἕτοιμους γιὰ κινητοποίηση, μὲ ὅλες τὶς προεκτάσεις της.

Στὶς διεθνεῖς σχέσεις τῆς χώρας διαμορφώνονται ἄλλες συνθῆκες∙ οἱ Εὐρωπαῖοι πρωτίστως, ὅπως τὸ ἔδειξαν στὶς Βρυξέλλες κατὰ τὸ τελευταῖο Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο, ἐμπιστεύονται μόνο τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη, ὁ ὁποῖος συστηματικὰ εἶχε προετοιμάσει τὸ ἔδαφος ἐνημερώνοντας τοὺς πρεσβευτές τους στὴν Ἀθήνα, γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα καὶ τὴν τουρκικὴ προκλητικότητα. Ἄλλωστε ἡ Πειραιῶς, φρονίμως ποιοῦσα, τηρεῖ ἀποστάσεις ἀπ’ τὴν σημερινὴ ἀμερικανικὴ κυβέρνηση, σεβόμενη μὲν τὸν ρόλο της, ἀλλὰ ἀποφεύγοντας τὸν συνωστισμὸ στοὺς διαδρόμους της, ὅπως κάνει ἡ ἀριστεροακροδέξια ἐπὶ δίμηνο∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν καταγράψει τὴν ὑπεύθυνη στάση του καὶ συνεχίζουν τὸν διάλογο μαζί του, γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα καὶ γιὰ τὴν ἀξιολόγηση. Ἔχουν δείξει σαφέστατα ὅτι ἐγκρίνουν τὸ οἰκονομικό του πρόγραμμα, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν οἰκονομία καὶ ἡ μείωση τῆς φορολογίας γιὰ τὴν ἀνάκαμψή της, ὁπότε ἔρχεται μόνη της μετὰ ἡ μείωση τῶν δημοσιονομικῶν πλεονασμάτων∙ στὴν πράξη αὐτὸ θεωρεῖται πράσινο φῶς γιὰ τὴν ἄνοδό του στὴν ἐξουσία καὶ τὴν ἔξοδο τῆς χώρας ἀπ’ τὴν κρίση. Ὅσο μάλιστα περιπλέκονται τὰ διεθνῆ πράγματα καὶ οἱ εὐρωαμερικανικὲς σχέσεις, τόσο ἐπιδιώκουν τὴν σταθερότητα στὴν περιοχὴ καὶ τὴν διασφάλιση τῆς Ἑλλάδος, ὡς μοναδικοῦ προπυργίου τῆς Εὐρωζώνης στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο∙ ὁ Ναπολεοντίσκος εἴτε δὲν τὰ ἀντιλήφθηκε αὐτά, ὡς ὀλιγόνους, εἴτε ἀρνεῖται καὶ νὰ τὰ καταγράψει, λόγῳ ἀτλαντικῶν δεσμεύσεων.