Ἡ ὑπογραφὴ τῆς διακηρύξεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἀπ’ τοὺς ἡγέτες της αὔριο στὴν Ρώμη, ἀποτελεῖ ἱστορικὴ καμπὴ γιὰ τὴν ἑνότητά της∙ ἡ Κοινὴ Ἀγορὰ τῶν Ἕξι ἀρχικὰ χωρῶν, ὅπως ὀνομαζόταν τότε, ἐπιβίωσε καὶ ἐξασφάλισε τὴν προσέλκυση ὅλων τῶν σχεδὸν τῶν ἄλλων, μὲ πρώτη τὴν Ἑλλάδα δύο χρόνια μετά∙ καλὰ εἶναι νὰ τὸ θυμόμαστε, καὶ τὸν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ. Ἀποτελεῖ πλέον μία ἀπ’ τὶς μεγάλες δυνάμεις, οἰκονομικὲς καὶ πολιτικές, παγκοσμίως, μὲ ἐπιταχυνόμενη τὴν δυναμικὴ πρὸς τὴν ἑνοποίησή της∙ οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ ἔδειξαν ὅτι ἐπιθυμοῦν τὴν ἑνότητα, παρὰ τὶς σειρῆνες τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ ἀριστερισμοῦ. Οἱ τυχὸν ἐπιφυλάξεις ἀπὸ κάποιους ἡγέτες δὲν ἔχουν ἀντίκρυσμα∙ ὁ Ναπολεοντίσκος τὶς πρόβαλε γιὰ ἐσωτερικὴ κατανάλωση, ἀλλὰ συνάντησε τὶς ἀποδοκιμασίες τῶν ἀριστερῶν στὴν Ρώμη.