Οἱ ἀτέρμονες διαπραγματεύσεις στὶς Βρυξέλλες μᾶλλον θὰ παρατείνονται, ὅσο θὰ νομίζει ἡ κυβέρνηση ὅτι ἔχει χρόνο μπροστά της καὶ ὅτι τὴν εὐνοοῦν τὰ κυκλώματα τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων∙ οἱ δηλώσεις τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ ΔΝΤ, γιὰ συναίνεση καὶ τῆς Νέας Δημοκρατίας στὰ μέτρα, θεωροῦνται ἄσφυρα πυρά, διότι, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος διευκρίνισε, γιὰ νὰ προταθεῖ, προϋποθέτει τὴν σύναψη τῆς συμφωνίας, ἡ ὁποία δὲν διαγράφεται στὸν ὁρίζοντα. Ἀντιθέτως εἶναι ἐμφανέστατο τὸ ἀδιέξοδο καὶ ἡ πορεία τῆς χώρας πρὸς τὴν χρεωκοπία, μὲ ὅλα τὰ ἐπακόλουθα, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος βρίσκεται κολλημένος στὸ ἔδαφος καὶ δὲν ἔχει ὄχι ἴχνος λαϊκῆς ὑποστηρίξεως, ἀλλὰ οὔτε καὶ δυνατότητες ἀντιδράσεως∙ ἡ ἐξέγερση στὸν ΣΥΡΙΖΑ διευρύνεται καὶ πολλοὶ βουλευτές, ὅσοι ἐλπίζουν στὴν ἐπιβίωσή τους, συσπειρώνονται μὲ τὰ αὐτονομημένα κομματικὰ στελέχη. Κανεὶς δὲν γνωρίζει πῶς καὶ ὑπὸ ποία στέγη θὰ κατεβοῦν ὅλοι αὐτοὶ στὶς ἐκλογές, διότι ἐπιταχύνονται πάντοτε σὲ συνθῆκες ἀκυβερνησίας.