Τὴν ὑπεύθυνη στάση ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἀπέναντι στὴν δουλικότητα τῶν Σπαρτιατῶν πρὸς τοὺς Πέρσες ζητοῦσε ὁ Ἰσοκράτης, ὡς πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν ἀνάκτηση τῆς ἀνεξαρτησίας τους∙ εἶχαν ἀρχίσει νὰ συνηθίζουν πολλοὶ συμπατριῶτες του στὴν ὑποτακτικὴ στάση καὶ αὐτὸ τὸν ἐνοχλοῦσε περισσότερο. «Χρὴ δὲ κατηγορεῖν μὲν ἡγεῖσθαι τοὺς ἐπὶ βλάβῃ τοιαῦτα λέγοντας, νουθετεῖν δὲ τοὺς ἐπ’ ὠφελείᾳ λοιδοροῦντας»∙ εἶναι πλέον ἀπαραίτητο νὰ κατηγοροῦμε μὲν ὅσους ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ὑποταγή μας στοὺς Πέρσες, ἀλλὰ νὰ νουθετοῦμε ὅλους ὅσοι ἐπικρίνουν τὴν στάση αὐτὴ ἐπ’ ὠφελείᾳ μας. «Τὸν γὰρ αὐτὸν λόγον οὐχ ὁμοίως ὑπολαμβάνειν δεῖ, μὴ μετὰ τῆς αὐτῆς δυνάμεως λεγόμενον»∙ διότι τὴν ἴδια ἐπιχειρηματολογία δὲν πρέπει νὰ ἀποδεχόμαστε μὲ τὴν ἴδια λογική, ὅταν δὲν λέγεται μὲ κατάλληλη πολιτικὴ βαρύτητα. Γνώριζε ὁ φιλόσοφος ὅτι δὲν ἦταν πρόβλημα ἁπλῆς ἐκφράσεως, ἡ χειραφέτηση τῶν Ἑλλήνων ἀπ’ τὴν ἀπραγμοσύνη τους τουλάχιστον, παρὰ ἀνάγκη ἀνατάσεως.