Ἡ συνοχὴ τῆς Εὐρωζώνης κρίνεται στὸν δεύτερο γύρο τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν περισσότερο κι ἀπ’ τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα τῆς χώρας∙ οἱ Γάλοι στὴν τεράστια πλειοψηφία τους παραμένουν θερμοὶ ὑποστηρικτές της, παρὰ τὶς ἰδεολογικὲς ἐπιφυλάξεις τῶν δύο ἄκρων. Αὐτὸ ἄλλωστε τὸ ἔχουν καταγράψει οἱ ὑποψήφιοί τους, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἀκροδεξιὰ νὰ ἔχει «ξεχάσει» τὸ σύνθημα τῆς ἐξόδου ἀπ’ τὸ εὐρὼ, τείνειν πρὸς τὶς ἀπόψεις τῆς ἀναθεωρήσεως τῶν σχέσεων∙ ἀλλὰ δὲν τὸ ἔχει ἐγκαταλείψει ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκή, ἡ ὁποία ἐμφανίζεται συνέχεια εὐνοϊκὴ πρὸς τὴν ὑποψηφιότητά της, ἐνῶ θέτει συνεχῶς τὸ ἐρώτημα, τὸ ἐὰν ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν θὰ ἐπιτύχει στὴν ἀντιμετώπιση τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων, στὰ πλαίσια τῆς ἑνιαίας ἀγορᾶς. Διαπιστώνουν ὅτι χάνουν τὸ παιχνίδι, μὲ ἀποτυχία τοῦ Frexit, καὶ ἐξαγριώνονται.