Οἱ εὐρωρωσικὲς σχέσεις παραμένουν μετέωρες, λόγῳ τῶν κυρώσεων, ἐξ αἰτίας τῆς προσαρτήσεως τῆς Κριμαίας ἀπ’ τὴν Ρωσία∙ ἡ Μόσχα δὲν ἐνδιαφέρεται καὶ πολὺ γιὰ τὴν ἐξομάλυνσή τους, μετὰ μάλιστα καὶ τὴν ἀπογοήτευσή της στὴν Γαλλία, ὅπου εἶχε ἐλπίσει στὴν ἐκλογὴ τοῦ Φρανσουὰ Φιγιὸν καὶ στὴν πρώτη θέση τῆς Μαρίνας Λεπὲν στὸν πρῶτο γύρο. Στὴν Συρία ὁ ρόλος της εἶναι περιορισμένος, διότι τὸν πρῶτο λόγο ἔχουν οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι∙ ἡ διαλλακτικότης τῆς Οὐάσιγκτον μετὰ τὴν ὑπόθεση τῶν χημικῶν ὅπλων συνεχίζεται, διότι ζήτησε ἐπιμόνως τὴν ἐπαναφορὰ σὲ ἰσχὺ τῆς συμφωνίας, ποὺ εἶχε ἀνασταλεῖ μετὰ τὴν ἐκτόξευση τῶν 59 πυαρύλων στὶς 7 Ἀπριλίου, γιὰ τὶς διαδρομὲς τῶν ἀεροπλάνων τους στὴν χώρα. Τὸ Κρεμλίνο ἐδέχθη τὴν πρόταση, μετὰ ἀπὸ παρακλήσεις.