Στὴν ἀναγνώριση τῆς πλήρους ἀποτυχίας τοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης, ἀπ’ τοὺς φρικτοὺς ὅρους τοῦ τετάρτου μνημονίου καὶ τοῦ ἀδιεξόδου στὴν οἰκονομία, καταλήγει ὁ Ναπολεοντίσκος, σύμφωνα μὲ διασταυρούμενες πληροφορίες∙ τὸ πρόβλημά του εἶναι ἡ ἀναζήτηση τρόπων ἐπιβιώσεως, διότι ὅλοι οἱ σοβαροὶ σύμβουλοί του καὶ οἱ ἔγκυροι δημοσκόποι τὸν προειδοποιοῦν, ὅτι δὲν διαγράφεται στὸν ὁρίζοντα ἐλπίδα ἀναστροφῆς τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς καὶ ὅτι ἡ καθοδικὴ πορεία γίνεται ἐπιταχυνόμενη καὶ ἀνεξέλεγκτη. Μερικοὶ μάλιστα ἀπ’ αὐτοὺς τοῦ ὑπογραμμίζουν, ὅτι, καὶ ἐὰν ἐξασφαλίσει τὴν ψήφιση τῶν μέτρων ἀπ’ τὴν Βουλή, τὸ ὁποῖο καὶ ὁ ἴδιος δὲν θεωρεῖ ἀπολύτως βέβαιο, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἐπιβιώνει ἡ κυβέρνηση∙ στὴν ἱστορία ἡ κατάρρευση μιᾶς κυβερνήσεως, ὅταν ὑπάρχει τόσο μεγάλη διαφορὰ στὶς δημοσκοπήσεις ἀπ’ τὴν ἀντιπολίτευση, ὅπως τώρα πάνω ἀπὸ 25%, καὶ κυνηγοῦν μὲ τὶς πέτρες τὸν πρωθυπουργὸ καὶ τοὺς ὑπουργούς του, γίνεται καὶ ἀπὸ τυχαῖα γεγονότα, ἂν δὲν ἔχει τὴν εὐαισθησία ὁ ἴδιος νὰ ἀναλάβει τὶς εὐθύνες του. Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἀξιολογήσεως θεωρεῖται ὡς ὁ καταλύτης στὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις, διότι εἶναι φανερὸ ὅτι, δὲν μπορεῖ ἡ κυβέρνηση νὰ βρεῖ κάποιο τρόπο ἐξωραϊσμοῦ της πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαό∙ ἡ δουλικότατη διαπλοκὴ δὲν πείθει πλέον, ἐνῶ εἶναι ἐμφανέστατα φιλοαμερικανικὴ καὶ πολὺ ἐκνευριστικὰ ἀντιευρωπαϊκή.

Ἡ ἀποδιάλυση τοῦ κομματικοῦ τους μηχανισμοῦ θεωρεῖται πλέον στὸ Μέγαρο Μαξίμου τὸ δυσκολώτερο πρόβλημά τους∙ γνωρίζουν τὸ πόσο δύσκολα πέτυχαν τὴν συνεδρίαση τῆς Κεντρικῆς τους Ἐπιτροπῆς πρὶν ἀπὸ τέσσερες ἑβδομάδες -ἂν καὶ πολλοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ἔγιναν ὅλα καὶ τόσο ὁμαλά-, ἐνῶ ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ ἔκρηξη κυοφορεῖται σὲ ἄλλα θέματα καὶ κατ’ ὁμολογίαν ἀπρόβλεπτα. Ὁ Ναπολεοντίσκος εἶχε πιστέψει ὅτι διαθέτει τὴν ἀποδοχὴ τοῦ κόσμου καὶ ὅτι ἀρκοῦσε ἡ προσωπική του παρέμβαση γιὰ τὴν διασφάλισή της, ἐπικαλούμενος τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2015, ἀλλὰ προσγειώνεται τελικὰ ἀνώμαλα στὴν ὠμὴ πραγματικότητα∙ ἡ παράταση τῆς ἀξιολογήσεως κάποτε ἐξαντλεῖται, ἔστω κι ἂν ἀκόμη ἡ τρέχουσα διακοπεῖ καὶ πάλι, μὲ ἄλλες προφάσεις, ἂν καὶ οἱ πιθανότητες φαίνονται λίγες, ἀλλὰ ὄχι ἀμελητέες. Ὁ φόβος τῆς λογοδοσίας ἀποβαίνει ὁ χειρότερος σύμβουλος γιὰ τὸν πρωθυπουργό∙ ἡ ἐμφάνισή του στὴν Βουλή, στὴν συζήτηση γιὰ τὴν διαγραφὴ χρεῶν τοῦ ρωσοπόντιου φίλου του τὸ ἐπιβεβαιώνει∙ προτίμησε τὴν μεροληπτικὴ καὶ ἀμφιβόλου νομιμότητος βουλευτικὴ τροπολογία ἀπ’ τὴν ψήφιση τῆς διατάξεως μὲ κανονικὸ νομοσχέδιο, τὸ ὁποῖο καὶ πολὺ δύσκολα θὰ καταψήφιζε ἡ ἀντιπολίτευση. Ἡ διαδικασία δείχνει δύο πράγματα ἐντελῶς ἀντιφατικά, εἴτε ὑποκρύπτει κάτι ἄλλο ἡ διάταξη, μὲ προσωπικὴ ἐγγύηση τοῦ πρωθυπουργοῦ, ὡς πρὸς τὴν ἐκπλήρωσή της, εἴτε τὰ ἔχουν ἐντελῶς χαμένα στὴν κυβέρνηση καὶ ἀποπνέουν πλέον κατάσταση παρακρούσεως.

Ἡ ἀπομόνωση στὴν Εὐρώπη εἶναι χειρότερη γιὰ τὸν Ναπολεοντίσκο ἀπὸ ἐκείνη στὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ σκηνή, κάτι ποὺ μᾶλλον δὲν τοῦ ἀποδίδουν τὴν πρέπουσα σημασία στὸ Μέγαρο Μαξίμου∙ στὰ Εὐρωπαϊκὰ Συμβούλια ἀντιμετωπίζεται ὡς παρείσακτος καὶ κανεὶς δὲν δέχεται συνάντηση μαζί του, παρὰ μόνο τὶς τυπικὲς χειραψίες στοὺς διαδρόμους. Ὅσο κι ἂν τὸ ἑλληνικὸ θέμα δὲν εἶναι τὸ πρῶτο πρόβλημα τῆς Εὐρωζώνης, δὲν παύει νὰ ἐκκρεμεῖ ἡ ἀξιολόγηση καὶ νὰ ἰσχυρίζεται ἡ κυβέρνηση ὅτι ἐπιδιώκει πολιτικὴ λύση∙ ἀλλὰ ἡ πολιτικὴ λύση προέρχεται ἀπὸ συζητήσεις καὶ συναντήσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ μὲ τοὺς ἄλλους ἡγέτες καὶ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ ὁπωσδήποτε. Ἀλλά, ἡ καγκελάριος δύσκολα πολὺ πλέον ἐπικοινωνεῖ καὶ στὸ τηλέφωνο μὲ τὴν Ἀθήνα, ἐνῶ συζητεῖται εὐρύτατα στὶς εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες, ὅτι τὴν ἑπομένη τοῦ δευτέρου γύρου τῶν γαλλικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν, καὶ ἐφ’ ὅσον ἐκλεγεῖ ὁ Μανουὲλ Μακρόν, ὅπως δείχνουν τὰ πράγματα, τότε θὰ εἶναι ἄλλη ἡ στάση τῶν Εὐρωπαίων. Ἡ ἀναβίωση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα καὶ ἡ διασφάλιση τῆς συνοχῆς στοὺς 19 θεωρεῖται δεδομένη, ὅπως φάνηκε στοὺς 27 γιὰ τὸ Brexit∙ οἱ ἀτλαντικὲς ταλαντεύσεις τοῦ Φρανσουὰ Ὁλλὰν τελειώνουν ὁπωσδήποτε, ἀλλὰ καὶ ἡ βαρύτης τῆς σοσιαλιστικῆς ὁμάδος στὰ εὐρωπαϊκά. Ἀνεξαρτήτως τῶν οὐσιαστικῶν λόγων ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνησή μας ἀπομένει ἡ πλέον ἀμερικανόδουλη στὴν Εὐρώπη, μὲ ὅ,τι αὐτὸ σημαίνει.

Ἡ ἀπονέκρωση τῆς οἰκονομίας καὶ οἱ φόβοι ἀκραίων καταστάσεων συζητεῖται γιὰ πρώτη φορὰ σοβαρὰ στὴν κυβέρνηση∙ γνωρίζουν ὅτι τὰ νέα μέτρα τοῦ τετάρτου μνημονίου ἐξαφανίζουν τοὺς ἐλεύθερους ἐπιχειρηματίες, τοὺς ἀγρότες καὶ τὴν μεσαία τάξη καὶ αὐτὸ δὲν γίνεται τυχαῖα, πιστεύουν πλέον ὅλοι καὶ οἱ ἀντιδράσεις τους φθάνουν στὸ Μέγαρο Μαξίμου. Μερικὰ παραδείγματγα πείθουν: τὸ ἀγροτικὸ πρόγραμμα τοῦ ΕΣΠΑ 2014-2020, εἶχε ἐγκριθεῖ τὸν Δεκέμβριο 2014, ἀπ’ τὴν κυβέρνηση Ἀντώνη Σαμαρᾶ, μὲ πολλὰ δις εὐρὼ πρὸς τὴν περιφέρεια, καὶ ἀκόμη δὲν ἔχει τεθεῖ σὲ ἐφαρμογή∙ ὁ ὑπουργὸς Γεωργίας λέει, ὅτι μέσα στὸν χρόνο θὰ ἀρχίσει ἡ ἐφαρμογή του, ἀλλὰ γιατὶ δυόμισυ χρόνια καθυστέρηση; Ὁ Ὀργανισμὸς Λιμένος Θεσσαλονίκης πουλήθηκε γιὰ 239 ἑκατομμύρια εὐρὼ σὲ ὅμιλο μὲ τὸν Ρωσοπόντιο μέσα, ἐνῶ τὸ 2008 εἶχε δοθεῖ γιὰ 420 ἑκατομμύρια καὶ μὲ τετραπλάσιες ἐπενδύσεις, τυχαῖα ἔγινε ἡ ὑπονόμευσή του; Τὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν ἐνέκρινε τὴν διάθεση 7,1 ἑκατομμυρίων εὐρὼ γιὰ τὸν Νοτιοκορεάτη καὶ τοὺς φίλους του συμβούλους τοῦ ὑπουργοῦ∙ πῶς γινόταν καὶ στὰ δυόμισυ χρόνια ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἔκλεισε τέσσερες ἀξιολογήσεις μὲ Ἕλληνες μόνο συμβούλους; Τόσο ἐνοχλοῦν τὰ ἑλληνικὰ μυαλὰ τὴν κυβέρνηση ἢ μήπως ἐπειδὴ δὲν ἀποδέχονται τὶς ἐπιταγὲς τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων; Ἡ λογοδοσία κατὰ τὴν ἑπόμενη κυβέρνηση θὰ μᾶς δώσει τὶς ἀπαντήσεις.

Ὁ ἐφιάλτης γιὰ τὴν κυβέρνηση εἶναι ἡ κατακόρυφη ἄνοδος τῆς Νέας Δημοκρατίας στὶς σοβαρὲς δημοσκοπήσεις, τὶς ὁποῖες συμβουλεύονται κάθε βδομάδα στὸ Μέγαρο Μαξίμου, μὲ προοπτικὲς ἐπαναλήψεως τοῦ θριάμβου τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ τὸ 1974∙ ὅταν βουλευτὲς τῆς ἀντιπολιτεύσεως προερχόμενοι ἀπ’ τὴν ἀριστερά ὁμολογοῦν, σὲ συνεντεύξεις τους, τὴν δυναμικὴ αὐτή, τότε τὰ πράγματα εἶναι ἀκόμη χειρότερα γιὰ τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης εἶναι μακρὰν πλέον ὁ πλέον δημοφιλὴς πολιτικὸς ἀρχηγὸς καὶ ἐπιλέγεται ὡς ὁ καλύτερος γιὰ πρωθυπουργός, ἐνῶ διαθέτει ἀνοικτὸ διάλογο μὲ τοὺς Εὐρωπαίους ἡγέτες καὶ μαζί του συζητοῦν τὰ ἐθνικά μας θέματα, ὡς κατάλληλο καὶ μὲ πλῆρες ἐπιτελεῖο. Στὴν περιοχή μας κρίνονται πολλὰ πλέον, ἐνῶ ἡ ἀστάθεια στὰ Σκόπια καὶ στὴν Ἀλβανία συμπληρώνει τὴν ρευστότητα μὲ τὴν Τουρκία∙ ἡ Ἀνατολικὴ Μεσόγειος παρουσιάζει ἰδιαίτερη ὀξύτητα, καθὼς ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν μᾶλλον δὲν ἔχει ἰσχυροποιήσει τὴν ἐξουσία του στὸ ἐσωτερικό, ἴσως ἐξ αἰτίας τῆς ὁριακῆς νίκης του στὸ δημοψήφισμα, ἀλλὰ καὶ τῶν περιπλοκῶν στὴν Συρία καὶ στὸ Ἰράκ. Ἐπιλέγει τὸ Αἰγαῖο ὡς ἐκτόνωση καὶ ἴσως ὄχι μόνο γι’ αὐτό∙ περισσότερο μᾶλλον διότι γνωρίζει τὴν ἐνδοτικότητα τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τὴν πλήρη ἀπαξίωση τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης. Τὰ χειρότερα γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα ἀποφεύγονται λόγῳ τῆς παρουσίας Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ Βλαδιμήρου Ποῦτιν καὶ τῆς δυναμικῆς τῆς Νέας Δημοκρατίας.