Οἱ Εὐρωπαῖοι, μὲ δηλώσεις τους, ἔδειξαν ὅτι προωθοῦν τὴν συμφωνία, ἀλλὰ καὶ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου βέβαιοι ὅτι ἔχουν ἀρθεῖ τὰ ἐμπόδια γιὰ τὴν ὁλοκλήρωσή της∙ ὁ Βόλφνγκανγκ Σώυμπλε περισσότερο τὴν χαρακτήρισε μεταβατική, ἀλλὰ τὴν διετία τῆς ἀριστεροδέξια κυβέρνησης ἔχουν γίνει πολλὲς προκαταρκτικὲς συμφωνίες ποὺ δὲν κατέληξαν στὴν ὁριστική. Οἱ ἐπιφυλάξεις τους εἶναι δύο μορφῶν, ἡ πρώτη ἔχει προσωπικὸ χαρακτῆρα, κανένας δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνη στὸν Ναπολεοντίσκο, ὅτι θὰ τηρήσει τὸν λόγο του καὶ ὅτι εἶναι διατεθειμένος ὑποχρεῶσαι τὴν κυβέρνησή του ἐφαρμόσειν τὰ μέτρα∙ ἡ δεύτερη εἶναι πολιτική, διότι γνωρίζουν τὴν πλήρη πολιτικὴ ἀπομόνωση καὶ ἀπαξίωσή του στὸ ἐσωτερικό, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξαφάνιση τῆς παραδοσιακῆς ἀριστερᾶς στὴν Εὐρώπη. Πιστεύουν οἱ περισσότεροι ὅτι χρειάζονται νέες δυνάμεις στὴν Ἑλλάδα.