Τὸ εὐρὼ ἀναδεικνύεται τὸ κρίσιμο θέμα τῆς ἐπαναληπτικῆς ἐκλογῆς στὴν Γαλλία, καθὼς ἡ ἀκροδεξιὰ ὑποψήφιος ἐπανῆλθε στὴν πολιτική της γιὰ ἐπιστροφὴ στὸ φράγκο καὶ στὴν ἐπιβολὴ καὶ τραπεζικῶν ἐλέγχων, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἐκροῆς τῶν κεφαλαίων. Οἱ παρατηρητὲς ἀποδίδουν τὴν στροφή, στὶς πιέσεις τῶν μαχητικῶν στελεχῶν της, ἐνῶ εἶχε δεχθεῖ τὴν παραμονὴ στὴν Εὐρωζώνη, μὲ ἀλλαγὲς στοὺς κανονισμούς της, ὅπως εἶχε συμφωνήσει καὶ μὲ τὸν προτεινόμενο πρωθυπουργό της, ἐὰν ἐκλεγεῖ πρόεδρος∙ ἡ ἀπουσία ἐνθουσιασμοῦ τῶν στελεχῶν της καὶ ἡ ἐλπίδα προσελκύσεως ψήφων τῶν ὅσων ἀριστερῶν εἶναι κατὰ τῆς Εὐρωζώνης, εἶναι οἱ κύριοι λόγοι, ἂν καὶ οἱ σοβαροὶ ἀναλυτὲς προσθέτουν καὶ τὴν εὐθυγράμμισή της μὲ τὴν ἀντιευρωπαϊκὴ ἀκροδεξιὰ στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερική. Ἀλλά, ἡ στροφὴ ὁδηγεῖ στὴν ἀποξένωση τῆς μεγάλης πλειοψηφίας τῶν Γάλλων, ἡ ἀνηψιά της, μοναδικὸς βουλευτής, Μαριὸν Μαρσὰλ Λεπέν, ἐμφανίζεται ἀντίθετη καὶ φανατικὴ φιλοευρωπαία.