Ὁ ρόλος τοῦ Ρώσου προέδρου ἀποβαίνει καθοριστικὸς στὶς διεθνεῖς ἐξελίξεις∙ προχθὲς συναντήθηκε μὲ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ τρία χρόνια, ἐνῶ τὸ βράδυ εἶχε τὴν πρώτη μακρὰ τηλεφωνικὴ συνομιλία μὲ τὸν Ἀμερικανὸ ὁμόλογό του, γιὰ Οὐκρανία, Συρία, Ἰρὰκ καὶ Βόρειο Κορέα καὶ χθὲς δέχθηκε στὸ Σότσι τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν. Γιὰ τὴν Συρία συμφωνήθηκε μὲ τὸν Ντόναλντ Τράμπ, ἡ συμμετοχὴ Ἀμερικανοῦ ἀπεσταλμένου στὴν τετραμερὴ διάσκεψη τῆς Ἀστάνα τοῦ Καζακστάν, Ρωσίας, Ἰράν, Τουρκίας, Συρίας, γιὰ τὴν εἰρήνευση στὴν χώρα∙ ἡ συμμετοχὴ θεωρεῖται καμπὴ στὴν ἀμερικανικὴ πολιτική, διότι, γιὰ πρώτη φορὰ, μετέχουν στὴν ἴδια διάσκεψη Ἀμερικανὸς καὶ Ἰρανός. Ὁ σκληρὸς πρόεδρος χαμηλώνει τοὺς τόνους καὶ μετέχει ἐνεργῶς πλέον στὴν διαδικασία τερματισμοῦ τοῦ ἐμφυλίου στὴν Συρία, μὲ προέκταση καὶ στὸ Ἰράκ∙ ὁ ρόλος τῆς Ἄγκυρας εἶναι τὸ ζητούμενο, διότι ἀφορᾶ τὴν ἀναγνώριση τῆς αὐτονομίας τῶν Κούρδων τῶν δύο αὐτῶν χωρῶν.