Ἡ ἐξασθένιση τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας ἀποδεικνύεται ἀπ’ τὴν ἀδυναμία της στὴν καταστολὴ τῶν ἐξεγέρσεων τῶν λαῶν της∙ ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικό» του ἀναφέρεται σὲ ἐξέγερση τῆς Αἰγύπτου, στὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, ἂν εἶναι τὰ ἴδια ὀνόματα τῶν στρατηγῶν του καὶ δὲν πρόκειται γιὰ συνωνυμία. «Καὶ πρῶτον μὲν ἀποστάσης τῆς Αἰγύπτου τί διαπέπρακται πρὸς τοὺς ἔχοντας αὐτήν;» καὶ πρῶτα μὲν κατὰ τὴν ἀποστασία τῆς Αἰγύπτου, τί ἔκανε ἐναντίον τῶν ἀρχηγῶν της; «Οὐκ ἐκεῖνος μὲν ἐπὶ τὸν πόλεμον τοῦτον κατέπεμψε τοὺς εὐδοκιμωτάτους τῶν Περσῶν, Ἀβρόκομον καὶ Τιθραύστην καὶ Φαρνάβαζον;» δὲν ἔστειλε ἐκεῖνος στὸν πόλεμο αὐτὸ τοὺς πλέον ἐνδόξους ἀπ’ τοὺς Πέρσες, τὸν Ἀβρόκωμο, τὸν Τιθραύστη καὶ τὸν Φαρνάβαζο; Δὲν εἶναι καταγεγραμμένος ὁ πόλεμος αὐτὸς ἀπὸ ἄλλη πηγή, ἀλλὰ οἱ Τιθραύστης καὶ Φαρνάβαζος ἦταν γνωστοὶ σατράπες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ὁ Ἀβρόκομος νόθος υἱὸς τοῦ Δαρείου, ὁπότε εἶχαν διαφορὰ ἑβδομῆντα χρόνια.