Ἡ ἀπογοήτευση τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπ’ τὴν σαρωτικὴ νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν φαίνεται ἀπ’ τὴν ἄκρως τυπικὴ δήλωσή του, γιὰ συνεργασία στὴν ἀλλαγὴ τῆς πορείας τῆς Εὐρώπης∙ ἀντιθέτως ὁ Κυριάκος Μηστοτάκης ὑπογράμμισε τὴν ἧττα τοῦ λαϊκισμοῦ, τῆς δημαγωγίας καὶ τοῦ ἐθνικιστικοῦ ἀπομονωτισμοῦ, ἐνῶ χαρακτήρισε τὴν ἐκλογή του νίκη, μήνυμα νέων πολιτικῶν συνθέσεων καὶ νέας πνοῆς τῆς εὐρωπαϊκῆς ἰδέας. Ὁ ἀντίκτυπος στὴν Εὐρώπη εἶναι ἀποθεωτικός, διότι συνδυάζεται καὶ μὲ τὴν νίκη τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ στὸ Σλέσβινγκ Χολστάιν, ὁπότε ἀνοίγει ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἐπανεκλογή της τὸν Σεπτέμβριο, ἀλλὰ περισσότερο γιὰ τὴν ἐπανεκκίνηση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος καὶ τῆς πολιτικῆς συνοχῆς τῆς Εὐρωζώνης∙ ἡ περίοδος τῶν σοσιαλιστικῶν καὶ φιλοαμερικανικῶν πειραματισμῶν τελείωσε.