Τὴν αὔξηση τοῦ χρέους μὲ τὸ τέταρτο μνημόνιο προσπαθοῦν νὰ ὑπολογίσουν οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες, διότι εἶναι ἄγνωστες ὅλες οἱ ὑποχρεώσεις ποὺ μᾶς ἐπιβάλλει∙ οἱ νέες φορολογίες τοῦ Ναπολεοντίσκου τὴν διετία ἀνέρχονται σὲ 16 δις εὐρώ, ἐνῶ ἀντίστοιχες σχεδὸν εἶναι οἱ ἀπώλειες τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου, ἀπ’ τὴν ἀνακοπὴ τῆς ἀναπτύξεως τὸ 2014, ὅταν ἀνῆλθε σὲ 2,7% τὰ δύο τελευταῖα τρίμηνα καὶ 0,7% συνολικά, μὲ ὕφεση 0,2% τὸ 2015 καὶ στασιμότητα τὸ 2016∙ ἡ διαφορὰ καταγράφεται στὶς προβλέψεις, ὅτι ἡ ἀνάπτυξη θὰ ἀνήρχετο σὲ 2,7% τὸ 2015, ἐὰν δὲν γινόταν ἐκλογές, τὴν ὑψηλότερη στὴν Εὐρωζώνη, μὲ ἔξοδο στὶς ἀγορές, καὶ 3,5% τὸ 2016, δηλαδή, 16 δις ἀπώλειες διετίας.