Ἡ οἰκτρὴ ἀπομόνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Εὐρωζώνη, προσωπικὴ καὶ πολιτική, ἔχει ἄμεσο ἀντίκτυπο στὰ ἐθνικά μας θέματα∙ ἡ Τουρκία, πέραν τῶν συνεχῶν παραβιάσεων στὸ Αἰγαῖο στὶς δῆθεν ἀσκήσεις της στὴν περιοχή, ἔφθασε στὸ σημεῖο νὰ δεσμεύσει καὶ ἐκτάσεις γύρω ἀπ’ τὴν Σαμοθράκη μὲ προκλητικὸ τρόπο. Ἡ Ἄγκυρα ἐκμεταλλεύθηκε τὴν ἐνδοτικότητα τοῦ πρωθυπουργοῦ στὸ Πεκῖνο ἀπέναντι στὸν σουλτάνο, μὲ τὴν δουλικότατη ἄρνησή του ἄρσεως τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, κατὰ τὴν συνάντησή τους, ἁπτὴ ἀπόδειξη προδοσίας θεωρήθηκε στὴν διπλωματικὴ γλῶσσα∙ ἡ Εὐρώπη προασπίζει τὰ σύνορά μας, ἀλλὰ χρειάζεται καὶ ἡ ἐθνική μας ἄμυνα. Πάντως ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν δὲν πῆρε ὅσα περίμενε ἀπ’ τὸν Ντόναλντ Τράμπ, τὴν διακοπὴ βοηθείας στοὺς Κούρδους τῆς Συρίας καὶ τὴν ἔκδοση τοῦ Γκιουλέν.