Τὸν ἀνελέητο καταιγισμὸ ἀντιδράσεων ὑπέστη ἡ κυβέρνηση, στὶς καταθέσεις ἐκπροσώπων τῶν παραγωγικῶν φορέων, στὴν συζήτηση τοῦ πολυνομοσχεδίου στὴν Βουλή∙ ὄχι μόνο δὲν ὑπῆρξε καμμία φωνὴ φραστικῆς ἔστω συμπαραστάσεως, ἀλλὰ ὅλοι τους ζήτησαν τὴν ἀπόσυρση τοῦ νομοσχεδίου ἢ τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση της, ἐνῶ χαρακτήρισαν τὰ μέτρα, ὡς ταφόπλακα γιὰ τὴν οἰκονομία καὶ ἀνενδοίαστη ἐξαπάτηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Μάλιστα, οἱ βουλευτὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἔδειχναν ἐμφανῶς σὲ δύσκολη κατάσταση καὶ οἱ ὑπουργοὶ εἶχαν κυριολακτικὰ ἐξαφανισθεῖ, ἐνῶ ἄρχισαν οἱ κινητοποιήσεις στοὺς δρόμους∙ ὅσα συνέβησαν χθὲς στὴν Βουλὴ δὲν ἔχουν τὸ προηγούμενό τους στὴν κοινοβουλευτική μας ἱστορία, οὐδέποτε κυβερνῶν κόμμα ἦταν σὲ τόσο μειονεκτικὴ θέση ἀπ’ τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση. Πάντως πολλοὶ στὸ ἐσωτερικό της διερωτῶνται γιὰ τὸ ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει ἡ προσκόλληση στὴν ἐξουσία, ὅταν συμβαίνουν τόσο ριζικὲς μεταβολὲς στὴν Εὐρώπη καὶ ἀποκαλύπτονται οἱ ἐξαρτήσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ τους ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα.