Σὲ ἀπέλπιδα ἀναζήτηση δρόμων διαφυγῆς ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὴν ψυχρολουσία στὸ Γιούρωγκρουπ καὶ τὴν πλήρη ἀπομόνωσή του στὴν Εὐρωζώνη∙ ὁ ἴδιος ἔθεσε ὡς στόχο του, τὴν ἔξοδο στὶς ἀγορές, ἐνῶ ὁ συνεργάτης του ζήτησε τὴν διαμόρφωση ἐθνικῆς γραμμῆς γιὰ τὸ χρέος. Ἡ ἀντιπολίτευση ὅμως -καὶ πρωτίστως ἡ Νέα Δημοκρατία, καθὼς ὁ Κυριάκος Μηστοτάκης ἐπανέλαβε ὅτι δὲν εἶναι ἱκανὴ ἡ κυβέρνηση, νὰ βγάλει τὴν χώρα ἀπ’ τὴν κρίση- ἀπορρίπτει διαρρήδην τὴν πρόταση καὶ ἐπιμένει σὲ πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ τὸ ἀδιέξοδο εἶναι δεδομένο, ἐπειδὴ ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἐπιδεινώνεται, τὰ δημόσια ἔσοδα καταρρέουν καὶ οἱ φορολογίες ἐκτινάσσονται. Στὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὅσοι ἔχουν ἀπομείνει, ξεσηκώνονται ἢ ἀκολουθοῦν τοὺς συντρόφους τους σὲ ἄλλους δρόμους∙ ἡ παράταση τῆς ἀβεβαιότητος εἶναι ἀδύνατη, ἐξομολογοῦνται στοὺς διαδρόμους τῆς Βουλῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ κατάρρευση τῆς δημοτικότητος τοῦ πρωθυπουργοῦ ἐπιταχυνόμενη, «πιάνεται ἀπ’ τὰ μαλλιά του», λένε οἱ κακὲς γλῶσσες.