Ἡ παραμέληση τοῦ κυβερνητικοῦ ἔργου ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο ὁλοκληρώνεται -ὄχι ὅτι τὸ παρακολουθοῦσε ποτέ, διότι ἀδυνατεῖ διὰ λόγους νοητικοὺς στὴν ὅποιας μορφῆς ἐργασία, ἀλλὰ ὅλο καὶ κάτι γινόταν στοῦ Μαξίμου, ἀπ’ τοὺς συνεργάτες του- μετὰ τὴν συντριβὴ στὸ χρέος κι ἐπιχειρεῖ διεξόδους διαφυγῆς∙ ἡ δουλικὴ διαπλοκὴ παρουσιάζει τὴν προπαγάνδα τῆς ἀποδοχῆς τοῦ σχεδίου Σώυμπλε ὡς τετελεσμένο γεγονός. Ἀλλά, οἱ ἄνθρωποι δὲν διαβάζουν τὶς ἀνακοινώσεις τοῦ Γιούρωγκρουπ, οὔτε τὶς δηλώσεις τῶν Γερμανῶν∙ ὁ ὑπουργός τους ἔθεσε δύο ὅρους, τὴν τήρηση τῶν κανόνων τῆς Εὐρωζώνης καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν οἰκονομία, καὶ μετὰ τοὺς δημοσιονομικοὺς στόχους γιὰ τὸ χρέος. Στὰ δύο αὐτὰ δὲν ἔχει κάνει τίποτε ἡ κυβέρνηση, ἀπομένει ἡ θέσπιση ἄλλων 25 προαπαιτουμένων τῆς ἀξιολογήσεως καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν 140, διότι δὲν τὰ ἐφαρμόζουν. Ἡ ἐμπιστοσύνη ἔχει ἐγκαταλείψει τὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν ἐπιστρέφει μὲ τοὺς ἀριστεροακροδέξιους τυχοδιῶκτες…