Οἱ διατλαντικὲς διαφωνίες κυριάρχησαν ἀπολύτως στὶς διασκέψεις τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῶν Ἑπτὰ μεγάλων τὴν περασμένη ἑβδομάδα∙ πάντα ὑπῆρχαν διαφορετικὲς προσεγγίσεις σὲ πολλὰ θέματα, κοινῆς ἀμύνης, ἐλεθευρίας τοῦ ἐμπορίου, ἀλλὰ συνήθως βρίσκονταν κάποια ἀμοιβαίως κοινὴ διατύπωση καὶ δὲν ἐλάμβαναν εὐρύτερες διαστάσεις. Μὲ τὸν Ντόναλντ Τρὰμπ προβλήθηκαν δύο κύρια θέματα, συμμετοχὴ στὶς στρατιωτικὲς δαπάνες τῆς συμμαχίας -μάλιστα μὲ τὴν μορφὴ τῆς ὀφειλῆς πρὸς τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες-, σχέσεις μὲ τὴν Ρωσία, μὲ μοναδικὴ σχεδὸν συμφωνία στὴν καταπολέμηση τῆς τρομοκρατίας∙ ἡ πρόκληση μάλιστα ἦταν τόσο ἔντονη, ὥστε οὔτε ἡ Βρεταννὴ πρωθυπουργὸς καὶ οἱ χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης δὲν τόλμησαν νὰ ταυτισθοῦν μαζί του. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν τὸ ἀντίθετο τοῦ ἐπιδιωκομένου ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι ἀπεδέχθησαν τὶς θέσεις τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, ἐνῶ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν διακρίθηκε γιὰ τὴν εὐθύτητα καὶ σαφήνεια τῶν εὐρωπαϊκῶν θέσεων. Οἱ «κακοὶ Γερμανοὶ» ἔγιναν πιὸ ἀγαπητοί.