Σὲ νέα περίοδο ἀνισορροπίας ἴσως εἰσέλθει ἡ Μέση Ἀνατολή, ἐὰν γίνουν πράξη οἱ ἀπειλὲς τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου κατὰ τοῦ Ἰρὰν καὶ τῶν Σιιτῶν∙ ὁ ἐξοπλισμὸς τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας καὶ ἡ ἀπόλυτη στήριξη τοῦ Ἰσραὴλ δὲν ταιριάζουν μὲ τὶς ἐξαγγελίες του γιὰ ἀναζήτηση τῆς εἰρήνης, ἐκτὸς κι ἂν ἐλέχθησαν μὲ σκοπὸ προσελκύσεως τοῦ ἀμερικανοεβραϊκοῦ λόμπυ, ὡς ἀμυντικοῦ παράγοντος στὰ προβλήματά του στὸ ἐσωτερικό. Ἡ πειστικότης δὲν ἦταν σαφής, διότι οἱ περισσότεροι Ἄραβες ἡγέτες δὲν ἐπιθυμοῦν μεγάλο πόλεμο στὴν περιοχή, οὔτε συμφωνοῦν μὲ τὴν χρηματοδότηση τῶν ἰσλαμιστικῶν ὀργανώσεων ἀπ’ τὸ θρησκευτικὸ βασίλειο καὶ τὰ ἐμιράτα∙ ἀντιθέτως θὰ προτιμοῦσαν τὴν ἐκτόνωση στὴν Συρία καὶ στὸ Ἰράκ, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς Ὑεμένης, ἡ ὁποία εἶναι ἀπομονωμένη, μὲ μοναδικὰ σύνορα τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία. Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ μᾶλλον δὲν πέτυχε στὸν σκοπό του, καθὼς ὁ Μπασσὲρ Ἀσσὰντ ἐνισχύει τὴν θέση του στὴν Συρία.