Ὁ Ναπολεοντίσκος πρόβαλε στὴν διαπασῶν ὡς ἐπιτυχία του τὴν «συμφωνία» τῶν Βρυξελλῶν, ἀλλὰ ἐκτὸς τοῦ ὑποτακτικοῦ του γείτονοος καὶ ἑνὸς δύο ὑπουργῶν, κανεὶς ἄλλος δικός του δὲν ἔσπευσε σὲ συμπαράστασή του. Πολλοὶ μάλιστα, ἀντιπρόεδρος, Οἰκονομικῶν, Ἐσωτερικῶν, κατέστησαν σαφῆ τὴν διαφοροποίησή τους καὶ τὴν ἀγωνία τους, γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας∙ τὰ στοιχεῖα εἶναι ἀποκαλυπτικά, τὰ δύο τρίτα τῶν φορολογουμένων δὲν ἔχουν ὑποβάλει φορολογικὴ δήλωση καὶ τὸ ὑπουργεῖο ὑποχρεωτικὰ θὰ δώσει παράταση, τὰ ἔσοδα τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων ἔχουν καταρρεύσει καὶ οἱ νέες περικοπὲς τῶν συντάξεων θεωροῦνται δεδομένες, ὅπως ἔχει γίνει, μὲ ὅσους δικαιοῦνται ἐπικουρικὴ καὶ δὲν ἔχουν λάβει μὲ τὸ 2015, ἐνῶ διεκόπη ἡ παλαιὰ τῶν δημοσιογράφων.