Οἱ Πέρσες βασιλεῖς φερόντουσαν πάντοτε πολὺ φιλικὰ πρὸς ὅσους Ἕλληνες κατέφευγαν στὴν αὐλή τους καὶ τοὺς ὑπόσχονταν βοήθεια γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς Ἑλλάδος∙ εἶναι γνωστὰ τὰ παραδείγματα τοῦ Δημαράτου καὶ τοῦ Ἱππίου, οἱ ὁποῖοι καὶ συνώδευσαν τὸν Ξέρξη στὴν ἐκστρατεία του στὴν Ἑλλάδα. «Ἐπὶ θανάτῳ συλλαβεῖν ἐτόλμησαν, Θεμιστοκλέα δ’ ὃς ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος αὐτοὺς κατεναυμάχησε, τῶν μεγίστων δωρεῶν ἠξίωσαν;» τὸν Κόνωναν εἶχαν συλλάβει μὲ σκοπὸ τὸν θάνατόν του, τὸ δὲ Θεμιστοκλέα, ὁ ὁποῖος τοὺς κατεναυμάχησε στὴν Σαλαμῖνα, τὸν περιποίηθηκαν μὲ τὶς μέγιστες δωρεές; «Καίτοι πῶς χρὴ τὴν τούτων φιλίαν ἀγαπᾶν, οἳ τοὺς μὲν εὐεργέτας τιμωροῦνται, τοὺς δὲ κακῶς ποιοῦντας οὕτως ἐμφανῶς κολακεύουσιν;» καίτοι πῶς πρέπει νὰ ἀποδέχεται κανεὶς τὴν φιλίαν αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι τοὺς μὲν εὐεργέτας τοὺς τιμωροῦν, ὅσους δὲ τοὺς προκαλοῦν κακὸ τοὺς κολακεύουν τόσο φανερά; Ἦταν εὔλογη ἡ ἀπορία, ἀλλὰ δὲν ἀνεκόπησαν καθόλου οἱ μηδίσαντες.