Ὁ πανικὸς στὴν κυβέρνηση φαίνεται ἀπ’ τὶς ἀντιδράσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τὴν ἐξαφάνιση ὅλων τῶν ὑπουργῶν του∙ ἡ ἐνημέρωση τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν ἀποβαίνει εἰς βάρος του, διότι ὅλοι ζητοῦν τὴν κεφαλήν του ἐπὶ πίνακι, ἐνῶ εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι τὴν ζήτησε, ὡς ἐφεδρεία γιὰ τὸ μεθαυριανὸ Εὐρωσυμβούλιο. Ἡ ἀπομόνωσή του καθίσταται πλήρης πλέον καὶ ὡς ἀριστερὸς καὶ ὡς λαϊκιστὴς δὲν διαθέτει κανένα στήριγμα∙ σκέφθηκε, ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ἐπικαλεσθεῖ τὴν ἀτμόσφαιρα σύμπνοιας καὶ κατανοήσεως τῶν πολιτικῶν δυνάμεων τῆς χώρας, μετὰ τὴν συμφωνία. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἀδύνατο, διότι κανεὶς ἀρχηγὸς δὲν τοῦ ἔχει ἐμπιστοσύνη, ἐνῶ εἶναι δεδομένο, ὅτι, ἂν δείξει τὴν οἱανδήποτε ἀνοχή, θὰ ἐξαφανισθεῖ καὶ αὐτὸς στὴν στιγμή.