Σὲ σπασμωδικὲς κινήσεις καταφεύγει ἡ κυβέρνηση, καθὼς βλέπει ὅτι ἡ καλλιέργεια τῆς πολώσεως ναυαγεῖ πρὶν κἂν ἐξαγγελθεῖ, ἐνῶ στὸ ἐξωτερικὸ καὶ στὴν Εὐρώπη περισσότερο ἀποβαίνει κόλαφος ἡ ὑπόθεση Ἐλντοράντο∙ οἱ σοβαροὶ ἀναλυτὲς διερωτῶνται, ἂν ἡ συντριβὴ αὐτὴ ὀφείλεται μόνο σὲ κακὸ ὑπολογισμό, λόγῳ πανικοῦ, ἢ μήπως κάποιοι ἀντλαντικοὶ σύμβουλοί τους τοὺς παρασύρουν στὴν κατάρρευση. Δύσκολη ἡ ἀπάντηση, ἂν καὶ ἡ πνευματικὴ διάυγεια τοῦ Ναπολεοντίσκου πείθει γιὰ τὸ πρῶτο, καθὼς ἡ προχθεσινὴ ὑποστήριξη τῆς πολώσεως ἔδειξε ὅτι οἱ ἄνθρωποι δὲν τἂ ‘χουν μόνο χαμένα, ἀλλὰ πάσχουν ἀπὸ κανονικὴ τρικυμία ἐν κρανίῳ∙ πιστεύουν ὅτι, ἐπειδὴ ἐλέγχουν τὴν διαπλοκή, διαμορφώνουν καὶ τὴν πολιτικὴ δυναμική. Τίποτε δὲν ἀποκλείεται μὲ αὐτοὺς πλέον…