Στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ στὴν συνείδηση τῶν πολιτῶν της εἶχε ταυτισθεῖ ἡ μυθολογία τῶν Τρωικῶν μὲ τὴν νίκη κατὰ τοὺς Μηδικοὺς πολέμους, ὅσο καμμία ἄλλη περίοδο τῆς ἱστορίας τους∙ ὁ Ὅμηρος ἦταν ὁ γενάρχης τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ εἶχε θέσει τοὺς κανόνες τῶν σχέσεων τῶν Ἑλλήνων μὲ τοὺς θεούς τους, ὡς πλήρως ἰσότιμες, ἦταν ἡ ἀνθρωπομορφικὴ θρησκεία. «Οὔτω δὲ φύσει πολεμικῶς πρὸς αὐτοὺς ἔχομεν»∙ ἔτσι φύσει βρισκόμαστε σὲ πολεμικὴ ἀναμέτρηση μὲ αὐτούς, μὲ τοὺς Πέρσες. «Ὥστε καὶ τῶν μύθων ἥδιστα συνδιατρίβομεν τοῖς Τρωικοῖς καὶ Πεσρικοῖς»∙ ὥστε καὶ στὴν μυθολογία μας μὲ εὐχαρίστηση ἐντρυφοῦμε στὰ Τρωικὰ καὶ στὰ Περσικά. «Δι’ ὧν ἔστι πυνθάνεσθαι τὰς ἐκείνων συμφοράς»∙ μέσα ἀπ’ τοὺς ὁποίους μαθαίνουμε γιὰ τὶς συμφορές τους. Ὁ θρίαμβος στοὺς Μηδικοὺς πολέμους ἐπέτρεψε τὴν ἀνάδυση τῆς ἀμέσου δημοκρατίας καὶ τῆς ἐμμελείας∙ ὁ ἐλεύθερος πολίτης ἐκφράζεται καὶ δρᾶ σὲ ἀνθρωπομορφικὴ θρησκεία.