Τὸν ρόλο τῆς ὁμηρικῆς ποιήσεως στὴν παίδευση τῶν Ἑλλήνων καὶ στὴν ἀπόκτηση τῶν δημοκρατικῶν τους θεσμῶν πλέκει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικό» του∙ ὁ Ὅμηρος ἔπλασε τὴν ἀνθρωπομορφικὴ θρησκεία καὶ τὶς σχέσεις ἰσοτιμίας ἢ ἀνεξαρτησίας πρὸς τοὺς θεούς τους. «Οἶμαι δὲ καὶ τὴν Ὁμήρου ποίησιν μείζω λαβεῖν δόξαν, ὅτι καλῶς τοὺς πολεμήσαντας τοῖς βαρβάροις ἐνεκωμίασε»∙ πιστεύω δὲ ὅτι καὶ ἡ ποίησις τοῦ Ὁμήρου ἔλαβε μεγαλύτερη δόξα, διότι καλῶς ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο ὅσων καταπολέμησαν τοὺς βαρβάρους. «Καὶ διὰ τοῦτο βουληθῆναι τοὺς προγόνους ἡμῶν ἔντιμον αὐτοῦ ποιῆσαι τὴν τέχνην»∙ καὶ γι’ αὐτὸ οἱ πρόγονοί μας ἀπέδωσαν στὸν ὄνομά του τὴν τέχνη. «Ἔν τε τοῖς μουσικοῖς ἄθλοις καὶ τῇ παιδεύσει τῶν νεωτέρων»∙ μὲ τοὺς μουσικοὺς ἀγῶνες καὶ τὴν παίδευση τῶν νέων. Ἡ μουσικὴ ἁρμονία, ἡ ἐμμέλεια διαμορφώνουν τὸ ἦθος ἐλευθέρου ἀνθρώπου∙ οἱ Ἕλληνες καλλιέργησαν τὸ ἐναρμόνιο γένος τῆς μουσικῆς στὴν δημοκρατία.