Ἡ ἀναγνώριση τῆς νέας δυναμικῆς τῆς Εὐρώπης, τῆς Εὐρωζώνης καλύτερα, δύσκολα πολὺ γίνεται κατανοητὴ ἐκτὸς τῶν συνόρων της καὶ περισσότερο στὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα∙ εἶχαν βιώσει τὴν γηραιὰ ἤπειρο ὡς ὑποτακτικὸ ὑπηρέτη τους στὴν μεταπολεμικὴ περίοδο καὶ ἀδυνατοῦν κατανοῆσαι ὅτι μετατρέπεται σὲ ἰσότιμο ἑταῖρο. Οἱ προτάσεις γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἑνοποίηποηση εἶναι πολλές, μὲ κύριες ἐκεῖνες τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος καὶ τοῦ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ, ἀλλὰ ὅλες τους ὑφίστανται τὴν τριβὴ τῆς συζητήσεώς τους καὶ τῆς κριτικῆς∙ αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ οὐσία τῆς δημοκρατίας, τὸ πόρισμα θὰ εἶναι ἡ ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅλους σύνθεση. Τὸ ἐνδιαφέρον ἔγκειται στὴ ριζικὴ ἀλλαγὴ τῆς δυναμικῆς, ὅταν ἕνα χρόνο πρὶν οἱ εἰδικοὶ «ἐπιστήμονες» προέβλεπαν τὴν διάλυσή της∙ τὸ ἐγχείρημα ἐπιτυγχάνει καὶ θὰ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὴν αἰτωλικὴ καὶ ἀχαϊκὴ συμπολιτεία, εἰρηνικῆς ἑνοποιήσεως λαῶν στὴν Εὐρώπη, παρὰ τὶς ὑπονομεύσεις.