Τὴν ἀδυναμία τοῦ μεγάλου βασιλέως ἐλέγχειν τὶς ἐπαρχίες του καὶ περισσότερο ἐκεῖνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στὶς ἀρχὲς τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος, ὑπογραμμίζει μὲ ἔμφαση ὁ Ἰσοκράτης∙ πιστεύει ὅτι ἦταν κατάλληλος ὁ καιρὸς γιὰ τὴν ἐκστρατεία κατὰ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας. «Εἰδότες ὅτι καὶ βασιλεὺς οὐχ ἑκόντων ἄρχει τῶν ἠπειρωτῶν»∙ γνωρίζετε ὅτι καὶ ὁ βασιλεὺς ἄρχει στοὺς κατοίκους τῆς ἠπείρου, τῆς Ἀσίας, ὄχι μὲ τὴν θέλησή τους. «Ἀλλὰ μείζω δύναμιν περὶ αὑτὸν ἐκάστων αὐτῶν ποιησάμενος»∙ ἀλλὰ ἐπειδὴ διαθέτει μεγαλύτερη δύναμη ἀπ’ τὸν καθ’ ἕκαστο λαό. «Ἧς ἡμεῖς ὅταν κρείττω διαβιβάσωμεν, ὃ βουληθέντες ῥαδίως ἂν ποιήσαιμεν»∙ τῆς ὁποίας ἐμεῖς ὅταν περάσουμε μὲ μεγαλύτερη δύναμη πολὺ εὔκολα θὰ τὴν νικήσουμε. Οἱ ἔφοροι ὅμως τῆς Σπάρτης δὲν εἶχαν πολιτικὴ σύλληψη τῆς καταστάσεως στὴν ἤπειρο∙ ἔτσι, μετὰ τὴν παράδοση καὶ τῆς Ἑλλάδος στοὺς Πέρσες μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, ἔχασαν καὶ τὴν ἡγεμονία τους.