Νέα δυναμικὴ ἐπικρατεῖ πλέον στὴν Μέση Ἀνατολή, καθὼς ἐξαλείφονται οἱ ἑστίες τῶν Τζιχαντιστῶν στὴν Συρία, ὅπου ὁ πρόεδρός της ἀναδεικνύεται ὡς ἡ μοναδικὴ ἐξουσία∙ ἡ Ρωσία, ἀπ’ τὴν ἄλλη, ἀναγνωρίζεται ὡς κύριος παράγων γιὰ τὰ προβλήματα τῆς περιοχῆς, ὄχι μόνο μὲ τὴν παρέμβασή τους στὴν Συρία καὶ τὶς καλές σχέσεις μὲ τὸ Ἰράν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς ἀμυντικὲς συμφωνίες μὲ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία. Οἱ Δυτικοὶ ἀποδέχονται πλέον τὴν νέα κατάσταση, ἐνῶ καὶ ἡ Τουρκία ἐξασφάλισε τὴν ἔγκριση τῆς Μόσχας γιὰ τὴν στρατιωτική της παρέμβαση στὰ περίχωρα τοῦ Ἰντλίμπ, κατὰ τῶν Ἰσλαμιστῶν, συνεργατῶν τῶν Κούρδων∙ στὴν Ράκκα ἄρχισε χθὲς ἡ τελικὴ ἐπίθεση γιὰ τὴν ἀνακατάληψή της, ἀλλὰ οἱ κουρδικὲς δυνάμεις ἀγωνίζονται μὲ μισὴ καρδία, διότι γνωρίζουν, ὅτι δὲν θὰ ἀν ἀγνωρισθοῦν ποτὲ ὡς ἀνεξάρτητο κράτος. Οἱ μεγάλοι ἔχουν ἐπιλέξει τὴν ἀναγνώριση μόνο κάποιας αὐτονομίας στοὺς κουρδικοὺς πληθυσμούς.