Ἡ ἑνότης τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦταν ἀπαραίτητη, ὑπογραμμίζει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικό» του, γιὰ τὴν ἐκστρατεία τους κατὰ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας∙ οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι καὶ οἱ ἐσωτερικὲς συγκρούσεις στὶς πόλεις ἀποδυνάμωναν τοὺς Ἕλληνες στὶς πόλεις τους, οἱ ἡγέτες τῶν ὁποίων ἀνταγωνίζονταν στὶς ἐκδουλεύσεις πρὸς τὸν μεγάλο βασιλέα. «Οὐκ ἔστιν ὅπως οὐχ ὁμονοήσομεν καὶ τὰς εὐνοίας ἀληθινὰς πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς ἔξομεν»∙ διότι τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μόνο νὰ πετύχουμε τὴν ὁμόνοια μεταξύ μας καὶ τὶς καλὲς πράγματι σχέσεις πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. «Ὧν ἕνεκα περὶ παντὸς ποιητὲον ὅπως ὡς τάχιστα τὸν ἐνθένδε πόλεμον εἰς τὴν ἤπειρον διοριοῦμεν»∙ χάρις στὶς ὁποῖες δυνάμεθα ὅλα ἐπιτύχειν καὶ τὸν μεταξύ μας πόλεμον νὰ μεταφέρουμε στὴν ἤπειρο, στὴν Ἀσία. Ἦταν ἀπολύτως πεπεισμένος ὁ φιλόσοφος ὅτι οἱ Ἕλληνες διέθεταν τὶς ἀναγκαῖες δυνάμεις γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς Ἀσίας∙ ἕνα μόνο τοὺς ἔλειπε ἡ ἑνότης τους.