Οἱ ἑλληνικὲς πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας εἶχαν παραχωρηθεῖ στὴν ἐξουσία τῶν Περσῶν, ἀπ΄ τὴν Σπάρτη, μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη καὶ χωρὶς καμμία συμμετοχὴ τῶν ἴδιων εἰς αὐτήν∙ ἀλλὰ καὶ στὴν κυρίως Ἑλλάδα ἡ κηδεμονία τοῦ μεγάλου βασιλέως κάλυπτε ὅλες τὶς πόλεις της, ἔστω καὶ μέσῳ τῆς ἡγεμονίας τῶν Λακεδαιμονίων. «Αἱ δ’ ἐκδεδόμεναι τοῖς βαρβάροις μάλιστα μὲν Λακεδαιμονίοις ἐπικαλοῦσιν»∙ ὅσες ἑλληνικὲς πόλεις ἔχουν παραδοθεῖ στοὺς βαρβάρους ἀποδίδουν τὸ γεγονὸς στοὺς Λακεδαιμονίους. «Ἔπειτα δὲ καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς μετασχοῦσι τῆς εἰρήνης, ὡς ὑπὸ τούτων δουλεύειν ἠναγκασμέναι»∙ ἐπειτα καὶ γιὰ τὶς ἄλλες ὅσες μετέχουν τῆς εἰρήνης, ὡς ἀπὸ αὐτούς, τοὺς Σπαρτιάτες, ὑποχρεώθηκαν νὰ συμμορφρωθοῦν. Στὴν πράξη μόνο οἱ πόλεις τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἠπείρου δὲν περιελήφθησαν, διότι ἦταν ἐκτὸς τῶν γεγονότων στὴν Νότια Ἑλλάδα∙ ἦταν ἡ χειρότερη συνθήκη ποὺ ὑπεγράφη, ἑκουσίας ὑπαγωγῆς σὲ ξένο δυνάστη, μέχρι τότε στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία.