Τὸ εἰρηνικὸ τέλος τῆς καταλωνικῆς κρίσεως ἐπιβεβαίωσε τὴν πεποίθηση τοῦ Μαριάνο Ραχόι, ὅτι ἐξέφραζαν τὴν μειοψηφία ὅσοι ὑποστήριζαν τὴν ἀνεξαρτησία τῆς ἐπαρχίας∙ ὁ πρόεδρος τοῦ κινήματος καὶ ὑπουργοί του κατέφυγαν στὸ Βέλγιο, ζητώντας πολιτικὸ ἄσυλο, ἀλλὰ ἀνακάλεσαν ὅτι διαπίστωσαν ὅτι δὲν πρόκειται νὰ χορηγηθεῖ. Στὴν Ἱσπανία διώκονται γιὰ προδοσία καὶ καταπάτηση τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει πολιτικὸ χαρακτῆρα∙ ἐπειτα, ἄν, ὅποιος ἐπιδιώκει τὴν διάσπαση μιᾶς χώρας μέλους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, βρίσκει καταφύγιο σὲ μία ἄλλη, τότε ὑπονομεύεται ἡ ἑνότης καὶ ἡ ὁμοψυχία τῆς ἑνότητος τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν. Ἄλλωστε στὴν Καταλωνία ὅλοι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι συνεργάσθηκαν ἀπὸ χθὲς ἁρμονικὰ μὲ τὶς ἱσπανικὲς ἀρχές, μὲ τὴν ἐξαίρεση ἐλαχίστων∙ ταυτοχρόνως οἱ δημοσκοπήσεις δείχνουν ὅτι κάτω τοῦ ἑνὸς τρίτου τῶν Καταλανῶν εὐνοοῦσε τὴν ἀνεξαρτησία. Ἡ διαδικασία ἐκδόσεως τῶν φυγάδων στὴν ἱσπανικὴ δικαιοσύνη ἀρχίζει, ἐνῶ, ὅσες καταλανικὲς ἐπιχειρήσεις σχεδίαζαν ἀποχώρηση, παραμένουν.