Οἱ πιέσεις στὸν Ναπολεοντίσκο, γιὰ ἐγκατάλειψη τῆς προπαγάνδας ἀποπροσανατολισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης, μὲ ἀνυπόστατα σκάνδαλα, καὶ τὴν ἀναζήτηση ἄλλης πολιτικῆς, εἶναι ἰσχυρότατες στὸ Μέγαρο Μαξίμου∙ οἱ σοβαροὶ δημοσκόποι καὶ οἱ ἀξιοπρεπεῖς οἰκονομικοὶ παράγοντες, μὲ ὅσους ἐλαχίστους συνομιλεῖ, τοῦ προτείνουν τὴν ἄμεση προσφυγὴ στὶς κάλπες, ἂν θέλει περισῶσαι κάποια ἀπ’ τὰ ὑπόλοιπα «κρατούμενά» του, διαφορετικὰ ὁδηγεῖται στὰ ἱστορικά του ποσοστὰ ἢ καὶ χαμηλότερα. Ἡ προσέλευση στὴν ψηφοφορία τῆς Δημοκρατικῆς Παρατάξεως γύρω στοὺς 200000 σημαίνει ὅτι ἀναδεικνύεται δεύτερη δύναμη στὴν χώρα∙ εἶναι τὸ ἀντίστοιχο, μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη πρὸ διετίας, ὅταν σὲ λίγες ἐβδομάδες ἀνεδείχθη στὴν πρώτη θέση καὶ παραμένει ἔκτοτε ἀδιαφιλονίκητος. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἀποδεικνύεται χωρὶς γραμμὲς ἀμύνης, τρύπιο βαρέλι, ποὺ ὅλοι τρέχουν καὶ μαζεύουν ὅ,τι βροῦν∙ τὰ τελευταῖα γεγονότα, ἀρχιτρομοκράτης, πυροβολισμοὶ στὸ ΠΑΣΟΚ, ἀδιαφανεῖς πωλήσεις πυρομαχικῶν γιὰ τὸν φόνο ἀμάχων στὴν Ὑεμένη, ἡ στασιμότης στὴν οἰκονομία ἐπιβάλλουν ἀλλαγὴ πολιτικῆς.