Ἡ ὁμολογία τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν, ὅτι πιέσαμε τὴν μεσαία τάξη, σημαίνει, ὅτι τοὺς ἦταν γνωστὴ ἡ ἀποτυχία στὴν οἰκονομία καὶ ὅτι κορόιδευαν τὸν κόσμο συνειδητά∙ οἱ δηλώσεις αὐτές, ὅπως καὶ τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς, γιὰ τὶς διασυνδέσεις μὲ τὰ τρομοκρατικὰ κυκλώματα, θεωροῦνται δικαιολογίες, γιὰ τὴν διατήρηση ὅσων δύνανται κομματικῶν στελεχῶν γύρω τους. Διαπιστώνουν, ἀκόμη καὶ στὸ Μέγαρο Μαξίμου, ὅτι ἡ τακτικὴ πολώσεως τοῦ πολιτικοῦ κλίματος καὶ ἀποπροσανατολισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης ἔχει ἀποτύχει παταγωδῶς∙ ἡ ἀναζήτηση ὅμως ἰδίας πορείας τῶν κορυφαίων στελεχῶν, χωρὶς ἑνιαία κατεύθυνση, ἀποδεικνύει, εἴτε τὴν ἀδυναμία συνεννοήσεως στὸ ἐσωτερικό, εἴτε τὴν ἐπικράτηση τῶν φυγοκέντρων δυνάμεων καὶ «ὁ σῶσον ἑαυτὸν σωθείτω». Οἱ πληροφορίες ἀναφέρουν ὅτι μᾶλλον τὸ δεύτερο ἰσχύει, ἀλλὰ σὲ ἐπίρρωση τῆς ἀνυπαρξίας τοῦ πρώτου∙ αἰφνιδίως ὅλοι πλέον ἔχουν ξεχάσει τὸ παλιὸ παραμύθι, ὅτι διαθέτουν τὴν προσωπικότητα τοῦ Ναπολεοντίσκου. Τὸν ξέχασαν, σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει καθόλου!