Οἱ ἔφοροι τῆς Σπάρτης εἶχαν ἐπιβάλει σὲ ὅλους τοὺς συμμάχους τους, δηλαδὴ σὲ ὅλες τὶς ἑλληνικὲς πόλεις, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν Ἀθηνῶν καὶ ὀλίγων τῆς δευτέρας ἀθηναϊκῆς ἡγεμονίας, τὴν ἀπόλυτη ὑποταγὴ στὸν μεγάλο βασιλέα∙ ἡ Ἀνταλκίδειος εἰρήνη ἦταν ἡ πρώτη ἑκουσία καὶ ταπεινωτικὴ ὑποδούλωση τοῦ ἑλλαδικοῦ κόσμου σὲ κάποιον βάρβαρο. «Καὶ γὰρ αἰσχρὸν ἰδίᾳ μὲν τοῖς βαρβάροις οἰκέταις ἀξιοῦν χρῆσθαι»∙ διότι εἶναι καὶ αἰσχρὸ τοὺς βαρβάρους νὰ ἐπιβάλλεται νὰ τοὺς ἔχουν στὴν ἴδια κατάσταση μὲ τοὺς οἰκέτες, τοὺς οἰκιακοὺς δούλους. «Δημοσίᾳ δὲ τοσούτους τῶν συμμάχων περιορᾶν αὐτοῖς δουλεύοντας»∙ καὶ ἐπισήμως νὰ παραβλέπουμε τόσους συμμάχους Ἕλληνας νὰ ὑπηρετοῦν δουλικὰ τοὺς βαρβάρους. Ὁ τριακονταετὴς σχεδὸν Πελοποννησιακὸς πόλεμος εἶχε ἀλλάξει ριζικὰ τὸ ἦθος τῶν Ἑλλήνων∙ εἶχαν ἀνεχθεῖ, μὲ τὶς ἀκρότητες ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν, μὲ τάσεις αὐταρχικὲς μέσα τους, τὴν ἀσυδοσία καὶ τὴν παραβίαση τῶν ἀρχῶν τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς ἐλευθερίας.