Τὸ ναυάγιο τῶν τριμερῶν διαβουλεύσεων στὴν Γερμανία, καὶ ἡ προκήρυξη ὡς πιθανωτέρας λύσεως νέων ἐκλογῶν, εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀνάδειξη τῆς συνοχῆς τῆς Εὐρωζώνης, καθὼς δὲν ἐπηρεάσθηκαν καθόλου οἱ κεφαλαιαγορές, ἀλλὰ καὶ τῆς συμπαθείας πρὸς τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ∙ ἤδη τὸ 60% τῶν Γερμανῶν πιστεύουν, ὅτι εἶναι προτιμώτερη ἡ προσφυγὴ στὶς κάλπες, παρὰ ἡ ταλαιπωρία τῆς ἀκυβερνησίας ἐπὶ μῆνες ὁλόκληρους. Ἡ καλλιέργεια, ἀπ’ τὸν ἀτλαντικὸ τύπο κυρίως, τῆς ἀσταθείας καὶ τῶν κινδύνων ἀνόδου τῆς ἀκροδεξιᾶς, δὲν φαίνεται νὰ ἔχει ἀνταπόκριση στὴν γερμανικὴ κοινὴ γνώμη∙ οἱ Γερμανοὶ βλέπουν ὅτι τίθεται σὲ κίνδυνο ὄχι μόνο ἡ οἰκονομική τους εὐμάρεια, ἀλλὰ καὶ ἡ διεθνής τους ἐπιρροὴ τὴν ὁποία εἶχαν κατακτήσει μὲ τὴν καγκελάριο καὶ χάρις στὴν ἀνάδειξη τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀλληλεγγύης. Τὸν πρῶτο ρόλο στὴν Εὐρώπη ἀναλαμβάνει πλέον ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, μὲ τὴν συμπαράσταση τοῦ Βερολίνου, ἐνῶ διακυβεύονται πολλὰ στὴν διεθνῆ σκηνή.