Ἡ σύγκριση τῆς ἐποχῆς τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης μὲ τὸν Τρωικὸ πόλεμο ἀπ’ τὸν Ἰσοκράτη μᾶς ἐπιτρέπει διερευνῆσαι τὴν προβληματικὴ τῶν ἐνημερωμένων πολιτῶν τῆς ἐποχῆς του∙ ἦταν πάρα πολὺ ὅσοι πίστευαν ὅτι εἶχε ὑποδουλωθεῖ ὁ Ἑλληνισμὸς ἀδίκως στοὺς Πέρσες. «Καὶ τοὺς μὲν περὶ τὰ Τρωικὰ γενομένους μιᾶς γυναικὸς ἁρπασθείσης οὕτως ἅπαντας συνοργισθῆναι τοῖς ἀδικηθεῖσιν»∙ καὶ οἱ μὲν γιὰ ὅσα ἔγιναν κατὰ τὸν Τρωικὸ πόλεμο, μία γυναίκα εἶχε ἀπαχθεῖ καὶ τότε ὅλοι μαζὶ ἐξοργίσθηκαν ὑπὲρ τῶν ἀδικημένων. «Ὥστε μὴ πρότερον παύσασθαι πολεμοῦντας πρὶν τὴν πόλιν ἀνάστατον ἐποίησαν τοῦ τολμήσαντος ἐξαμαρτεῖν»∙ ὥστε δὲν ἔπαυσαν προηγουμένως τὸν πόλεμο πρὶν κατακτήσουν τὴν πόλη αὐτοῦ ποὺ ἐτόλμησε τὴν ἀδικία. Ἡ καταπάτηση τῆς ἐννοίας τοῦ δικαίου ἦταν ἡ αἰτία τοῦ δεκαετοῦς πολέμου, ἐμφυλίου στὴν πράξη τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάμιξη καὶ πολλῶν ἄλλων ἐνθῶν. Ἔμεινε ὁ Ὅμηρος βάσις τῆς παιδεύσεως στοὺς Ἕλληνες.