Ἡ ἐκστρατεία κατὰ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας θὰ γινόταν μὲ τὴν συμμετοχὴ ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τῶν Ἀθηναίων καὶ τῶν Σπαρτιατῶν, καταλήγει στὸν «Πανηγυρικό» του ὁ Ἰσοκράτης, γύρω στὸ 383 π.Χ. περίπου∙ πίστευαν πολλοὶ ἀκόμη τότε ὅτι ἦταν ἐφικτὴ ἡ ἕνωση ὅλων ὑπὸ τὰς δύο μεγάλας πόλεις, ὅπως εἶχε γίνει ἕναν αἰῶνα πρίν. «Τίς γὰρ οὕτως ἢ νέος ἢ παλαιὸς ῥάθυμός ἐστιν, ὅστις οὐ μετασχεῖν βουλήσεται ταύτης τῆς στρατιᾶς;» διότι καὶ ποιός θὰ εἶναι τόσο ἀπρόθυμος ἢ νέος ἢ μεγάλος, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ εἶναι πρόθυμος μετασχεῖν αὐτῆς τῆς στρατιᾶς; «Τῆς ὑπ’ Ἀθηναίων μὲν καὶ Λακεδαιμονίων στρατηγουμένης, ὑπὲρ δὲ τῆς τῶν συμμάχων ἐλευθερίας ἀθροιζομένης;» ὑπὸ τὴν ἀρχηγία μὲν τῶν Ἀθηναίων καὶ τῶν Λακεδαιμονίων, ὑπὲρ δὲ τῆς ἐλευθερίας ὅλων συμμάχων σχηματιζομένης; Ἦταν πολὺ ρωμαντικὲς οἱ ἀπόψεις αὐτὲς τῶν πολλῶν σοφῶν τῆς ἐποχῆς του, τὶς ἐξεπλήρωσαν οἱ Μακεδόνες.