Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ναπολεοντίσκου, στὶς προκλητικὲς ἀπαιτήσεις τοῦ σουλτάνου στὰ κέντρα ἐξουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, δόθηκε, ἂν δόθηκε! ἀπὸ πολὺ μακρυά∙ οἱ δηλώσεις του γιὰ τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάννης στὸ Βελιγράδι δὲν ἀποτελοῦν ἀπάντηση στὸν Τοῦρκο πρόεδρο, ὅπως δὲν ἦταν καὶ ἐκεῖνες στὸ Μέγαρο Μαξίμου. Οἱ διεκδικήσεις ἔχουν ἀξία, ὅταν προβάλλονται, μὲ τὸ πῶς καὶ ἀπὸ ποιὸ βῆμα προβάλλονται∙ ὅταν παραχωρεῖς τὸ πιὸ ἐπίσημο βῆμα τῆς χώρας σου, τότε ὅλοι ἀντιλαμβάνονται, ὅτι, ὡς πρωθυπουργὸς δὲν ἔχεις τὸ σθένος ἢ τὴν πολιτικὴ βούληση προστασίας τῶν ἐθνικῶν θεμάτων. Στὶς διακρατρικὲς σχέσεις, αὐτὰ συζητοῦνται προηγουμένως καὶ συμφωνοῦνται ὅλα, μέχρι τελικὸ σίγμα∙ διαφορετικὰ ματαιώνεται ἡ ἐπίσκεψη, μὲ εὐλογοφανῆ τρόπο, ἀρρωσταίνει ὁ Προέδρος!